Buźka

Matka potrafi rozpoznać swoje dziecko po spojrzeniu, zachowaniu i wielu drobnych cechach, które dla innych mogą być nierozpoznawalne. Trudno nawet wyobrazić sobie, jak może poczuć się kobieta, która po powrocie do domu zastaje w łóżeczku obce dziecko a w pokoju obok śpiącego męża. Taka sytuacja spotkała Alice Fancourt. Na domiar złego nikt nie jest w stanie potwierdzić jej wątpliwości, a mąż uważa, że nic złego się nie wydarzyło. Czy to może być tylko depresja poporodowa? Czy ktoś faktycznie podmienił dziecko, gdy Alice nie było w domu a mąż spał? Sophie Hannah to brytyjska pisarka, której kryminały psychologiczne zostały opublikowane w 27 krajach oraz uzyskały status bestsellerów i grono miłośników. Książki autorki są cenione, o czym świadczą też dwie ekranizacje jej powieści oraz wiele nagród, jakie otrzymała. To moje pierwsze spotkanie z twórczością pisarki, dlatego byłam ciekawa jaki ślad pozostawi. Opis na okładce intryguje i zachęca do zagłębienia się w lekturę, szczególnie miłośników tego gatunku literackiego. Akcja powieści rozpoczyna się niespiesznie, sunąc powoli do przodu i nie zapowiadając zupełnie tego, co się wydarzy. Widzimy młodą matkę, która pierwszy raz od momentu porodu opuszcza za namową teściowej swoje dziecko pozostawiając je pod opieką męża. To, co zastaje po powrocie do domu przerasta jej oczekiwania. Alice stara się przekonać wszystkich o tym, że ktoś podmienił jej dziecko. Czy to tylko urojenia? Od tego momentu rozpoczyna się swoista, psychologiczna gra, której wynik jest trudny do przewidzenia. Jej uczestnikami stają się mimowolnie teściowa Vivienne, mąż David, funkcjonariusz policji oraz wiele innych osób. Alice Fancourt to postać, która z pewnością w pamięci zapada, lecz trudno ją jednoznacznie sklasyfikować. Z jednej strony wzbudza współczucie i sympatię, z drugiej trudno zrozumieć niektóre z jej posunięć, przez co czasem uczucia są mieszane. Wydarzenia, których staje się uczestnikiem wzburzają i zadziwiają. Wyraźnie, wręcz namacalnie przedstawiona została atmosfera, jaka panuje w domu, w którym mieszka oraz relacje między domownikami. Nie zawsze to, co z pozoru wydaje się pięknym, szczęśliwym obrazem takie w rzeczywistości jest. Skrzętnie skrywane tajemnice rodzinne wychodzą na jaw, przez co sytuacja staje się jeszcze bardziej niejednoznaczna niż na początku. Wiele emocji wzbudza mąż Alice, czyli David. Jego portret psychologiczny został dobrze zarysowany, chociaż nie byłam w stanie w pełni zrozumieć, a tym bardziej zaakceptować jego niektórych działań. To skomplikowana osobowość, której cechy poznajemy stopniowo, choć też nie do samego końca. W powieści występuje wiele innych postaci mających swoje miejsce i określone zadanie. Rozczarowała mnie trochę kreacja funkcjonariusza policji Simona. Tchnie nieco schematycznością – mężczyzna po przejściach, wpadający w kłopoty, ale tak dobry w tym co robi, że uchodzi mu to na sucho. Zauważa on wszystko to, co umyka innym. Mimo to historia zaciekawia i utrzymuje odpowiedni poziom napięcia odsłaniając karty stopniowo i kierując często w ślepe uliczki. „Buźka” zapada w pamięci przez pomysł na fabułę, lekkie pióro oraz napięcie stopniowane do ostatniej strony. Ludzki umysł jest pełen tajemnic i zagłębianie się w jego zaułki wywołuje uczucie niepokoju oraz zamęt. Po zakończeniu lektury nasuwa się też myśl, że często oceniamy zamiary i posunięcia innych przez pryzmat własnych doświadczeń zakładając dobre intencje i sposób postępowania zgodny z naszym. Umysły ludzkie bywają dużo bardziej mroczne, co także należy brać pod uwagę. O tym niejednokrotnie przekonacie się sięgając po tę książkę, której akcja nie jest rwąca, lecz wywołuje niepokój i zamieszanie. Z ciekawością śledziłam kolejne jej etapy. http://ksiazki-moj-maly-swiat.blog.pl/2015/08/05/buzka-sophie-hannah/