Bracia Dalcz i S-ka

Sięgając po tę książkę nie spodziewałem się tego, że Tadeusz Dołęga-Mostowicz napisał powieść lepszą od "Kariery Nikodema Dyzmy". Jednak ku mojemu zdumieniu napisał!!! To właśnie "Bracia Dalcz i S-ka". Od razu skojarzyło mi się podobieństwo do brytyjskiej trylogii "Sagi rodu Forsyte'ów" i północnoamerykańskiego "Wielkiego Gatsby'ego" (obie powieści przeczytałem niedawno, w tym roku),chociaż "Bracia Dalcz i S-ka" wcale nie były kopią przed momentem wspomnianych dzieł literackich. Mieliśmy jakby swojego polskiego "Galsworthy'ego" czy "Fitzgeralda". Niestety Tadeusz Dołęga-Mostowicz nie został tak bardzo rozpropagowany po świecie. Zginął na początku drugiej wojny światowej, we wrześniu 1939 roku. Śmierć przerwała jego literacką drogę, a pisał dwie książki rocznie. Może zdołałby dosięgnąć Nagrody Nobla, gdyby było mu dane dożyć sędziwego wieku. Społeczeństwo wręcz rozczytywało się w jego powieściach. Gdyby mój okres młodzieńczy przypadał na lata trzydzieste XX wieku, to bym wpatrywał się z ogromnym podziwem w twórczość Tadeusza Dołęgi-Mostowicza i przyznawał najwyższą ocenę. Początek wciągnął mnie i z ciągłym zainteresowaniem uczestniczyłem w kolejach zdarzeniach powieści (chociaż fabuła miała nierówne momenty akcji, impet wyhamowywał). W pierwszym tomie obracałem się w świecie warszawskich przemysłowców, a w drugim wśród światowych milionerów. Najbardziej rzucił mi się w oczy "czarny charakter" powieści i to właśnie jemu stale towarzyszyłem (bo tak sobie wymyślił autor). Otóż był nim dwudziestokilkuletni Paweł Dalcz – okropny człowiek. Cechował się wyrachowaniem, amoralnością, mściwością. To mistrz hulanek alkoholowych, chociaż dla osiągnięcia swoich niecnych celów skutecznie ukrywał swój prawdziwy styl bycia. Raziła mnie jest niepoprawna polszczyzna, na przykład "głaska", "przewidzenie" czy "mimo to". Byłem zdziwiony pojawieniem się tych błędów u Tadeusza Dołęgi-Mostowicza.