Profesor Wilczur

Ile można się znęcać nad człowiekiem? Czy ten Dołęga-Mostowicz nie miał sumienia? Tak nie można! W „Znachorze” przeorał swoim bohaterem pole a w kontynuacji powieści wcale nie poczuł się zmęczony. Nadal pastwił się i doświadczał biedaka. Czy wzorem Prometeusza albo Hioba Profesor Wilczur miał przyjmować razy aby życie nas ludzi uczynić znośniejszym. Jeśli tak, to ja się nie zgadzam, to nie jest sprawiedliwe. Niech każdy dostanie co jego, zamiast zwalać wszystko na barki jednego człowieka. Toż pod stertą nieszczęść Wilczurowi już nawet nos nie wystawał! To horror. Musiałam przerwać czytanie, choć byłam bardzo ciekawa ciągu dalszego, ale chciałam rekompensaty, jakiegoś zadośćuczynienia za pasmo nieszczęść, za niesprawiedliwość, których doświadczał ciągle „ten sam” człowiek. Przecież nawet los powinien się znużyć monotonią i obrócić swe zainteresowanie w stronę kogoś innego? Nie pamiętałam już tej historii z filmu, więc zasięgnęłam języka i jeden ze znajomych, choć niechętnie ale zaspojlerował mi dalszą treść książki. No trudno, nie było mi wcale lżej znając zarys dalszych losów nieszczęsnego Wilczura, bo ja nie chciałam się pogodzić z jego losem, chciałam happy endu, chciałam bajki.