Blast: Tom 1

Mrok tej opowieści doskonale oddają najczęściej głębokie w tonacjach grafiki. Nie zawsze bardzo szczegółowe, niekiedy rozmazane, ale klimatyczne, bardzo ciemne, tworzą wymowną i wstrząsającą całość. Przypominają niekiedy twórczość schizofreniczną, wynaturzoną, pełną brzydoty i natręctw. Kadry i forma jednak nie całkiem zachwycają; w sensie, że nie są estetycznie przyjazne dla odbiorcy. Narracja bywa zawiła – wędrujemy wszakże po nie łatwym terenie emocji, rozczarowań oraz biedy. Ta coraz bardziej mroczna historia, to życiorys człowieka; wędrówka w głąb patologii, dojmującej izolacji, wprost do sedna grozy. Oczywiście łatwo oceniać czyjeś postępowanie, czyjeś zło. A przecież podłoże wielu zachowań rodzi się w wyniku nieszczęsnych okoliczności i wszelkich perturbacji, na jakie był ktoś narażony. Rodzi się w nim jako zarodki i krystalizuje w działaniu, w pewnej odruchowej reakcji. Brak życzliwości, wsparcia, chroniczna samotność, to droga do nicości, do zagłady. Jak się jest traktowanym, tak się traktuje. No chyba, że się człek bardziej jeszcze załamie i zapadnie do wnętrza. Rozsypie. Rozpije! Stoczy… ale i wtedy znajdzie jakiś sposób, by dać upust swej frustracji, złości, niezadowoleniu. Gorzej, że do głosu dochodzi także choroba psychiczna. Przejawem blastu, dziwnego rodzaju odlotu, jest obserwowana feria barw i nieokreślonych kształtów. To tu pojawiają się posągi spotykane na Wyspie Wielkanocnej. I tu robi się dziwniej, oniryczniej. Komiks Manu Larceneta jest trudny, smutny, smrodliwy – wprost obrzydliwy. Nadaje się dla dorosłych raczej, ale też nie wszystkich. Jeden z mych znajomych widząc, że czytam DROGĘ Manu Larceneta, oddał mi z zaskoczenia swój egzemplarz BLASTA, bo stwierdził, że nie ma sił dalej tego męczyć. I ja go rozumiem. Niestety, nie można powiedzieć, by była to miła opowieść. I myślę, że może przyczynić się do stanów depresyjnych, do podłego nastroju – a więc może przybić, zdołować, zniechęcić. To proza życia ludzi zmarginalizowanych, wyłączonych z obiegu, odepchniętych. I po co się tym katować? No fakt, może nie warto… Z drugiej strony, historia Polzy Manciniego jest lekcją dla nas. Jest pouczająca i zachęca do wdzięczności za własne życie, własny dobrostan, jakieś choćby drobne sukcesy. Jest pretekstem by docenić nawet skromne warunki życia, jakie ktoś ma – choćby: dach nad głową i niepustą lodówkę. Uczy także patrzenia na ludzi poturbowanych przez życie nieco inaczej. Bezdomni, pijacy, narkomani, ludzie bełkoczący coś i kiwający się w parku na ławce mogą mieć podobne życiorysy jak nasz komiksowy bohater. Los ich nie głaskał, być może coś się im posypało, coś ich zniszczyło; a może sami się zniszczyli. Pytanie tylko jak im pomóc i czy warto? Dużym plusem jest to, że warstwa wizualna nie jest monotonna i doskonale ukazuje sedno opowieści i rozmaite niuanse, oraz subtelne szczególiki. Wchodzimy do rynsztoku i taplamy się w naturalistycznie ujętym bagnie, którego odór wprost nas odrzuca. Mam nadzieję, że nie bez powodu! Ostatecznie kończąc tom pierwszy, nie wiemy kim jest Polza Mancini, i czy go trochę lubimy, czy nie… Czujemy odrazę i dużą ambiwalencję wobec jego osoby, podobnie jak do warstwy rysunkowej. Niestety nie znam dalszej części tej opowieści, i nie wiem czy kiedyś ją poznam. Na razie komiks BLAST – tom pierwszy całkiem mnie nie usatysfakcjonował i mam wrażenie jakoby czegoś tu brakowało, a same rysunki mniej mnie przekonują niż w DRODZE. Na razie mogę ocenić grafikę na: 8/10; a treść na: 6/10… co daje 7/10.