Raport Brodecka

„Codzienna walka” Manu Larceneta to był jeden z tych albumów, które przekonały mnie żeby po latach wrócić do kupowania i kolekcjonowania komiksów. To była świetna obyczajowa historia, bardzo fajnie i przewrotnie narysowana. Nie przygotowała mnie jednak na to, co znalazłem w „Raporcie Brodecka”. O tym, że Larcenet doskonale czuje medium komiksowe i porusza się w nim z niezwykłą lekkością już wiedziałem, no ale nie przypuszczałem, że ma, aż taki dynamit w łapie. Trochę można odnieść wrażenie, że te dwa albumy rysowali zupełnie inni artyści. Larcenet w „Raporcie...” miksuje dwa, czy nawet trzy zupełnie odmienne sposoby rysowania czernią i bielą. Mimochodem przechodzi od gry kontrastowymi plamami do bardzo szczegółowej, kreślonej cienką kreseczką, ilustracji. I jako całość jest to bardzo spójne, bardzo ze sobą splecione. Dlatego na pierwszy rzut oka można przegapić te niuanse graficznej narracji, ale już po kilu stronach czytelnik się orientuje i ma spore wow! Ja przynajmniej miałem. Co ważniejsze jednak te warsztatowe popisy niosą atmosferę, mrok, ziąb i ciężar całej opowieści. Fabularnie nie wiele się tu dzieje – nie należy spodziewać się komiksu akcji. To opowieść o mężczyźnie, który po wojnie wraca z obozu do swojej wioski na odludziu i jest zmuszony do napisania raportu z pewnego tragicznego wydarzenia. Dużo jest tu narracji z offu oraz zaskakujących zbliżeń na faunę, florę i przeżarte smutkiem ludzkie twarze – kontrapunktem zaś są bestialskie, wojenne kadry. Bo „Raport...” to swoista próba opowiedzenia, o wojennej traumie. O tym co wojna robi z ludźmi, jak ich łamie i jak pozostaje w nich na zawsze. Larcenet próbuje to oddać przede wszystkim rysunkami, które przytłaczają i mrożą do kości smutkiem. Opowiada historię, ale to co najważniejsze dzieje się tutaj gdzieś między kreskami, na granicy bieli i czerni. Niezwykle poruszający album.