Bílá Voda. Tom 2

Nie łudziłam się że drugi tom powieści "Bílá Voda" Kateřiny Tučkovej znacząco będzie różnił się od pierwszej części. To kontynuacja opowieści o mieszkankach podupadłego klasztoru na pograniczu czesko-polskim, która jest pretekstem aby pochylić się nad historią Kościoła Podziemnego, tajnej struktury Kościoła rzymskokatolickiego działającej w komunistycznej Czechosłowacji. Na jej czele stał biskup Felix Maria Davidek, który potajemnie wyświęcił kilkudziesięciu księży w tym kobiety tworząc niezależne, działające w konspiracji struktury religijne. Były one alternatywą dla oficjalnego, kontrolowanego przez państwo Kościoła (Pacem in Terris). Autorka konsekwentnie trzyma się obranej ścieżki narracyjnej. Jeśli ktoś liczył na zdynamizowanie fabuły w finale mocno się zawiedzie. Zamiast klasycznego prowadzenia opowieści w tekście nadal przeważają dokumenty - raporty tajnej policji, protokoły przesłuchań czy pisma urzędowe. Czasami miałam wrażenie jakbym przeglądała tajne teczki w IPN-ie niż obcowała z literaturą piękną. Dodatkowym utrudnieniem jest struktura czasowa powieści. Chaos w datach sprawia chaos w czytaniu. Kateřina Tučkova bez ostrzeżenie przeskakuje między dekadami, mieszając losy współczesnej bohaterki z wydarzeniami z lat 50-tych czy 70-tych. Tak rwana narracja sprawia, że niezwykle trudno jest utrzymać koncentrację i złożyć tę historię w jedną spójną całość. Drugi tom Bílej Vody" ponownie udowadnia, że to książka ciężka w odbiorze. I choć dotyka ważnych tematów, jej forma sprawia, że przedzieranie się przez kolejne strony jest dla czytelnika wyczerpującym wyzwaniem. Ze swojej strony zainteresowanym tematem polecam książkę Tomasza Maćkowiaka " Byłam katolickim księdzem. Historia Ludmiły Javorovej, kobiety wyświęconej w Czechach". Historia Kościoła Podziemnego w Czechosłowacji opowiedziana przez przez tego autora dużo bardzie trafiła w mój gust.