Białe łzy

"Wiem, że jestem tylko tymczasowo, prowizorycznie żywy, złapany jak ptak, jak złudzenie, w czymkolwiek, co wymyśliła sobie rzeczywistość" Ta niezwykła książka rozpoczyna się niczym opowiastka zakochanego w jazzie chłopaka, który żyje tworzeniem muzyki i wraz z przyjacielem kolekcjonuje stare unikatowe winyle z muzyką znad Missisipi. Nagrywa przypadkiem w parku fragment "czarnej" muzyki i wymyśla nazwisko dla jej twórcy. A potem rusza za marzeniem, mirażem albo prawdziwym muzykiem, który zniknął wiele lat temu. To, jak rozwija się ta opowieść, jest czymś pomiędzy jawą a snem. Starcie klas społecznych, rasizm i czyszczenie rodowych historii brudzi obraz miłości do muzyki, fascynacji powietrzem, którym oddycha Nowy Orlean i Nowy Jork. Niesłuszne oskarżenia, zbrodnie, napaści, mieszają się z tekstami i melodiami wywodzącymi się jeszcze z bawełnianych pól amerykańskiego południa. Z rzeczywistych spotkań i banalnych rozmów trafiamy do coraz bardziej złożonego świata, w którym niejasne jest wszystko, nawet kolor skóry bohatera, nawet istnienie płyt. Pasja staje się obsesją, miłość okazuje się chęcią dominacji a Ameryka pokazuje paskudne oblicze. (o tym aspekcie książki na pewno jeszcze wspomnę). Hari Kunzu tworzy chaos spisany najpiękniejszymi słowami, trudną, głęboką książkę czyni miękką dzięki muzyce, prostotę i obłudę codzienności łamie poetyckimi wersami pieśni. Pierwsze wrażenie jest tak przeciętne, że teraz, po zakończeniu jestem zaskoczona swoimi własnymi reakcjami. A są wśród nich współczucie, empatia, złość na białych karmiących się iluzją życia i na czarnych, którzy o swój ból oskarżają już każdego. Jest cierpienie wyniesione z policyjnego posterunku i zawód niespełnioną miłością. I podziw Moi Mili. Bo w tej wymagającej, wspartej muzyką i pasją książce wszystko jest niezwykle. Spróbujcie tej gorzkiej potrawy okraszonej pięknie spisanymi emocjami. Pani_Ka Czyta