Czerwona pigułka

Tę książkę zapamiętam na długo. Zapamiętam ze względu na wysiłek jaki włożyłam w zrozumienie jej treści. Otóż pierwsza warstwa jest prosta. Pisarz z Nowego Jorku jedzie na trzymiesięczne stypendium do Berlina, do Ośrodka Badań Społecznych i Kulturowych. Jest autorem książki o gustach jako elemencie ludzkiej tożsamości. Wierzy, że sztuki piękne kryją w sobie potencjał rewolucyjny. Ten młody pisarz, mąż Rei i ojciec małej dziewczynki Niny, czuje się wypalony i zmęczony. Wyjazd traktuje jako szansę rozwoju i czas na napisanie nowej książki. Podczas trwania stypendium ma zamiar skupić się na konstrukcji lirycznego "ja" w pracy pt. Podmiot liryczny. I tu pojawia się znacznie mniej zrozumiała warstwa druga. Wywód pisarza o rzeczonym podmiocie lirycznym jest dość zawiły. Rozmowy, wymiana poglądów i dowodzenie swoich racji przez naukowców i pisarzy zgromadzonych w starej willi Deutera, na tym samym stypendium, również do najjaśniejszych nie należą. Omawiano sens życia z założeniem, że żyjemy i pracujemy dla dobra ogólnego i nasze więzi społeczne są zacieśnianie między innymi przez pracę, a otwartość i przejrzystość to wkład Deutera w przyszłość. Ośrodek założony przez Deutera jest mikroświatem z rozbudowaną sfera publiczną a pracujący tu uczeni przyczynią się do rozwoju wspólnotowej przestrzeni. Jasne? 😒 To centrum doskonalenia i eksperymentalna ludzka wspólnota w jednym. Stypendium miało być jak urlop. Nie było. Stało się udręczeniem i pułapką. Ciekawe było postępowanie izolacji pisarza aż do krawędzi choroby psychicznej. Depresji na pewno. Druga część była znacznie lepsza, bo ciekawa i zrozumiała. Monika opisała w niej swoją współpracę ze służbą bezpieczeństwa NRD, Stasi. Donosiciele zmuszeni do współpracy ślubowali wierność NRD i przysięgali że współpraca jest dobrowolna.... Trzecie spotkanie to uchodźcy z Syrii i Iraku w Niemczech, serial o policjantach i filozoficzne w nim akcenty. No i oczywiście Anton, taki wyluzowany, który prostuje dosyć spiętego i poważnego pisarza: wiesz, że to wszystko to są jakieś pierdoły? Rozum, technokracja i biała farba. To tylko fasada. No i to by było na tyle. Cały ten ośrodek, ci oświeceni liberałowie i humanitarna interwencja to ciemnogród i gówno. Tyle Anton. Takie przeciwstawienie dla idealizmu pisarza. Sacrum i profanum? Zawisłam nad tą książką trawiąc kolejne wywody autora. Męczące to było i nie przyniosło mi żadnej satysfakcji, może dlatego, że liryczne ja nie interesuje mnie w żadnym aspekcie. *********** „Nigdy nie pracuj” to hasło polityczne, które zrobiło na autorze wrażenie a ja nawet bym nie wpadła na to, że to hasłem politycznym stać się może. *********** Za książkę dziękuję Domowi Wydawniczemu „Rebis”.