Bezświt

Zacni przyjaciele, oto i koniec historii małego pomrocza o imieniu Mia. Trzy tomy, jak trzy etapy - narodziny, życie, które wiodła, oraz śmierć. Ale czy faktycznie koniec serii jest końcem Mii… Tego się musicie dowiedzieć sami. Coś na pewno się kończy, żeby coś innego mogło się zacząć. Wyd...maj mnie leciutko, a potem bardzo mocno, co tu się właśnie wydarzyło?! Spodziewałam się akcji, spodziewałam się zwrotów i zaskoczeń, ale tego się nie spodziewałam. Jay Kristoff nie zawodzi. Ta część ponownie porwała mnie od pierwszej linijki (wyobraźcie sobie Zacni Przyjaciele, że to przypis, a nie nawias: czy mogłoby być inaczej, po takim finale drugiego tomu? No właśnie),i naprawdę nie puściła do ostatniej. Nie obyło się bez łez, nie obyło się bez kwików radości. Wiecie, że mam radar w tyłku i niektóre rzeczy wiem, ale nie sposób było przewidzieć wszystkiego, co wydarzyło się na kartach Bezświtu.  Nawet nie próbujcie, nie uda się Wam ta sztuka. Będę tęsknić za Mią, Panem Życzliwym, Eklipsą, Trickiem, Sokołami Remusa i nawet troszkę za Ashlynn. Za nowopoznanymi przyjaciółmi jak Obłok Corleone też. Nie da się nie ulec jego uśmiechowi ojca czwórki bękartów, mówię Wam. Nie powiem Wam, za kim zatęsknię z powodu zakończenia książki, a za kim z innych, smutniejszych przyczyn.  Czuję, że nadchodzi kac morderca, kusi powtórka całych Kronik Nibynocy już, dziś, a przecież minęła chwila, odkąd zamknęłam finałowy tom. I nawet fakt, że Kristoff troszkę zbyt epicko podszedł do finałowej walki (ej! Przecież wiadomo, że takowa musi być!),nie spowodował, że kocham tę historię mniej. Żyłam nią (drugim i trzecim tomem) dobry tydzień, to musi zostawić ślad. Tak więc Magja, która w nim tkwi, zagadki, mrok, okrucieństwo i zgraja naprawdę barwnych postaci, to coś, co uzależnia i mocno do siebie przywiązuje. Przecież, gdy wszystko jest krwią, krew to wszystko. Niestety, nadszedł czas, by powiedzieć im: Dobranoc Drodzy Przyjaciele.  Może do zobaczenia. Oby.