Bezdroża mroku

Polska wampiryczna telenowela doczekała się kontynuacji. "Bezdroża mroku" utrzymane są w podobnym stylu, co poprzednie tomy - to powieść, którą można określić jako obyczajówkę otuloną płaszczykiem grozy. Przy czym więcej tu tego pierwszego, a to od początku było dla mnie największą wadą tego cyklu. Czy jednak jest to mankament psujący przyjemność płynącą z lektury? Otóż nie, bo Suchocka grozowe braki nadrabia stylem. Miłosne perypetie głównych postaci stanowią sedno opowieści i muszę powiedzieć, że jestem w sumie dość zaskoczony, jak dobrze mi się to czyta. Ogólnie rzecz biorąc nie jestem raczej targetem "wampirycznego romansu gejowskiego", ale mimo wszystko, proszę bardzo - oto nadal tu jestem i czytam czwarty już tom tej serii. Niepokojące? Nieee. To jest po prostu tak dobrze napisane, że nawet nie będąc do końca przekonany do fabuły i narzekając na niedosyt akcji i krwi, i tak jestem z tej lektury zadowolony. "Daję ci wieczność" to dla mnie modelowy przykład sformułowania "guilty pleasure". Niby trochę wstyd, ale frajda jest. I pewnie z takim samym nastawieniem zapoznam się także z piątym tomem.