Bezbarwny Tsukuru Tazaki i lata jego pielgrzymstwa

Powieść ta, jest dla mnie niczym ulubiona potrawa... Ktoś, kto nie przepada za daniami serwowanymi w japońskiej knajpce "U Murakamiego", zapewne stwierdzi że to kolejna porcja tego samego. I niewykluczone że będzie miał rację, tylko że mnie to po prostu smakuje i nie widzę problemu w delektowaniu się kolejną pyszną dokładką. Siedzę więc trzymając w rękach parujący talerz z bezbarwnym życiem Tsukuru Tazakiego i myślę sobie, że to bardzo męska książka. Książka pełna refleksji, przemyśleń i niebotycznych zda się kompleksów przeciętnego faceta. Faceta który uwierzył, że aby być szczęśliwym i spełnionym, trzeba być kimś niesamowitym, a on... on przecież jest zupełnie pozbawiony kolorów. "W sumie nie mam w sobie nic, co mógłbym innym ofiarować. A raczej może nie mam nic, co mógłbym ofiarować sobie samemu?" Przez lata całe, duża część jego energii skupiała się na pewnym zdarzeniu z przeszłości. Tsukuru był przekonany iż w młodości oddał całe swe serce grupie przyjaciół, grupie która bezceremonialnie go odrzuciła. Jego umysł drążyło poczucie bezgranicznej krzywdy, które zaważyło na całym jego późniejszym życiu. Murakami oddał w nasze ręce, kolejną książkę o przemijaniu, o bezszelestnym upływie czasu, o dorastaniu, o zmianach, o stawaniu się... Książkę o zwykłym życiu, o nieprzeciętnej wręcz przeciętności i o pozorności naszego pogodzenia się z losem... Autor na tych 352 stronach, językiem prostym a jednocześnie niezwykle subtelnym, proponuje nam nostalgiczną podróż... ku dojrzałości, choć spomiędzy liter wyraźnie wyziera fakt że... „W życiu są rzeczy zbyt skomplikowane, by je wyjaśnić w jakimkolwiek języku.” Serdecznie polecam!