Bez znieczulenia

Ludzie to istoty bardzo skomplikowane. Opisano je chyba na milion sposobów, a i tak co roku pojawiają się nowe publikacje częściowo negujące dotychczasowe spostrzeżenia. Poza samą budową anatomiczną kolejnym bardzo złożonym elementem człowieka jest psychika. Jej złożoność zawsze koreluje z wyobraźnią oraz nabytym bagażem doświadczenia, nierzadko tworząc niespójną całość. Jak to dobrze, że każdy z nas jest inny… Z twórczością Juliusza Wojciechowicza po raz pierwszy miałem styczność w Hardboiled. Jego opowiadanie zatytułowane Lana przyprawiło mnie o niemały, aczkolwiek bardzo przyjemny mindfuck. Z niecierpliwością godną głodnego sępa śledziłem więc dalsze teksty tego kreatywnego autora. W końcu za sprawą Wydawnictwa GMORK do moich rąk trafiło, wydane w sierpniu tego roku, kolejne dzieło lublinianina (za co serdecznie dziękuję Panu Przemysławowi Rybie i całemu wydawnictwu!). Bez znieczulenia to ponad 200 stron, na które składają się: genialny wstęp Marka Zychli, 35 opowiadań Juliusza Wojciechowicza oraz dodatek w postaci krótkich wyjaśnień autora dotyczących inspiracji dla poszczególnych historii. Nie są one ze sobą w żadnym stopniu powiązane, ale łączy je jedno: to solidna porcja emocji, niepisana każdemu. Zupełnie jak w przypadku jednolitej dawki leku na oddziale intensywnej terapii: jednemu nie zaszkodzi, by drugiemu zaserwować konwulsje godne mistrza breakdance’u. Każdy, kto zapoznał się już ze specyfiką twórczości Wojciechowicza, może być pewien kilku rzeczy: bezkompromisowości, czarnego humoru, groteski oraz niejednokrotnie bolesnego (równie mocnego co cios w krocze) finału i puenty. Autor w bardzo inteligentny sposób obnaża ludzką głupotę (Bestseller,Wulgarynka),prymitywne żądze (Pożądana, Dziewczynka ze świeczkami),ale równie stylowo wychwala też spryt i zdolności adaptacyjne wynikające nieraz z zaistniałej sytuacji (Układ). Pozostałą część recenzji możecie przeczytać na: https://nietylkogry.pl/post/recenzja-ksiazki-bez-znieczulenia/