Baśń o Wilczej Dolinie

Z twórczością Agaty Kasiak miałam okazję zapoznać się przy czytaniu "Wiedźmy z Bronaczowa". Wówczas Autorka oczarowała mnie swoim piórem, wizją świata przedstawionego, charakterystyką bohaterów i ogólnym pomysłem. Podczas lektury "Baśń o Wilczej Dolinie" odniosłam wrażenie, że gdyby Kasiak właśnie "Baśń..." napisała później, być może powieść ta byłaby bardziej dopracowana. Nie do końca przekonywała mnie w tej powieści tak szeroką wizja romansu. Uważam, że część dialogów między bohaterami, w których poruszali oni swoje miłosne emocje , była za mocno rozwinięta, chwilami traciło nawet egzaltacją, czego nie lubię. Dość często także w tym aspekcie zdarzały się powtórzenia, czyli kolejny raz można było się dowiedzieć co bohater myśli, czuje, sądzi itp. Cały pomysł na fabułę jest bajkowy, i według mnie bardzo interesujący. Zaczyna się od znalezienia tajemniczych zwłok rycerzy sprzed tysiącleci, którzy według świadków wstają nocą z grobów i mordują niewinnych. W międzyczasie trwa oblężenie królestwa Duszańca, kojarzącego się księstwom sąsiednim ze zwilkołaczałymi potworami. Dowodzący wojskami strony atakującej palatyn Pomir postanawia wysłuchać prośby ostatniej duszanieckiej księżniczki, która zdaje się wiedzieć więcej niż inni na temat stworów. Nie będzie to jednak proste, ponieważ dziewczyna jest córką znienawidzonego księcia Czcirada, człowieka tajemniczego i niebezpiecznego. Jest ciekawie, Autorka buduje sprawnie tajemnice, powoli uchyla ich rąbka, wtedy kiedy nadarza się okazja. Wiele razy zaskakuje. I te nieoczekiwane zwroty akcji są ogromnym atutem. Tylko w ferworze akcji, kreacji bohaterów, i bajkowej scenerii Kasiak nie trzyma się konsekwentnie założeń, które sama poczyniła. Stąd są zgrzyty, nie pasujące do pewnych informacji zawartych wcześniej. Generalnie widać, że są to początki Autorki, aczkolwiek "Baśń o Wilczej Dolinie" stworzona została w magicznej atmosferze, którą czytelnik może poczuć. Cała historia jest wielowątkowa, spleciona ze sobą pieczołowicie, mimo tych wymienionych potknięć. Postacie są wyraziste, niejednoznaczne i z niektórymi bohaterami dynamicznymi. Czyta się lekko, przy częstych nieco uproszczonych archaizmach.