Balsam długiego pożegnania

Marek Huberath tym zbiorem opowiadań udowadnia, ze jest jednym z najznakomitszych krajowych przedstawicieli science fiction. Tu nie ma słabych, a nawet przeciętnych utworów. Trzy są wręcz genialne („Wrócieeś, sneogg, wiedziaam”, Kara większa, Trzeba przejść przez groblę),pozostałe co najmniej bardzo dobre. To nie jest błaha, ucieczkowa fantastyka o kosmoludkach, to bardzo bogate, złożone utwory. Huberath zastanawia się w nich nad współczesną i przyszłą kondycją człowieka, społeczeństw i cywilizacji. Obrazy, jakie przywołuje muszą budzić pesymizm w obliczu nadchodzących zmian, a być może katastrof. Jest w tych tekstach gorzka zaduma, ale i cienie poetyckich wizji. Jest w nich groza przyszłości, ale i wiara w przetrwanie ludzkości. Jeśli szukacie ambitniejszej odmiany SF, tu znajdziecie ją z całą pewnością.