Azarra

Obcy są wśród nas… Od wieków ludzkość zastanawia się czy jesteśmy sami w kosmosie. Z tych dywagacji powstało sporo dzieł popkultury, które przedstawiają kosmitów pod różnorodnymi postaciami - czy to zielonych/szarych wysokich istot humanoidalnych o wydłużonych głowach czy zbliżonych bardziej do wyglądu zwierząt… Pod tym względem powieść Adama Ostaszewskiego zaskakuje, bowiem tutaj pozaziemską cywilizacją są… ludzie. Na Ziemię przybywa statek z odległej Galii. Statek z obcymi, którzy są… ludźmi takimi jak my. Delegacja Galijczyków składająca się z pięknej naukowczyni Azarry (ciekawej wszystkiego co ziemskie i bardzo kochliwej),głównodowodzącego statkiem Gerda (prezentującego siłę i stoicyzm jak na dowódcę przystało) oraz ambasadora Galijczyków na Ziemi Kierta Kiertesa III (lubującego się w ziemskich alkoholach). Choć pojawiają się deklaracje o przyjaznych zamiarach to fakty, które wychodzą na jaw za sprawą pewnej grupy młodych osób poddają to w wątpliwość… Jakie zamiary mają tak naprawdę ludzie z Galii? I kim są tajemniczy Stwórcy o których zbyt chętnie nie chcą mówić Ziemianom? „Azarra” to ciekawa powieść, w której widać potencjał autora. Bogata w polityczno-strategiczne dywagacje, spiski i rozważania na temat obcych. Autor odwołuje się do licznych dzieł popkultury i w kontrze do nich w swojej powieści obcymi uczynił… nasz gatunek. Jednak ‘obcy’ wyróżniają się na tle Ziemian, a ich zachowanie, tajemniczość i nastawienie bardziej na wyciąganie informacji niż ich dawanie sugeruje ich ukryte zamiary… I w tym przeświadczeniu autor utrzymuje czytelnika niemal do samego końca powieści. Świetnym pomysłem na przebicie niekiedy żmudnych dywagacji politycznych (które dla jednych będą stanowiły plus, dla innych minus powieści) było wprowadzenie niejako opozycjonistów – grupy młodych ludzi, którzy są sceptycznie nastawieni do przybyszów i ich zamiarów i mają ku temu solidne podstawy… Fragmenty pisane z perspektywy Johna podbudowują napięcie i stanowią powiew oddechu od tematyki strategicznej, która nie każdemu przypadnie do gustu. Samo zakończenie, a w szczególności kilka ostatnich zdań zaskakuje i daje autorowi możliwość kontynuacji. Kontynuacji, którą z chęcią bym poznała, bowiem kilka kwestii nadal pozostaje niejasnych. Po pierwsze kim są Stwórcy i dlaczego Galijczycy tak bardzo się ich obawiają? Co ma oznaczać ostatnia scena powieści? I jakie słowa wypowiedział Gerd do papieża, że ten tak bardzo się przejął? I choć w ogólnym rozrachunku powieść wypada bardzo dobrze to jest w niej kilka elementów, które wymagałyby dopracowania jak np. niektóre dialogi, w których słychać sztuczne nuty bądź kreacja bohaterów, która mogłaby być nieco bardziej wielowymiarowa. Podsumowując, „Azarra” to ciekawa propozycja dla miłośników s-f z motywem pierwszego kontaktu z obcymi, ogranego w mniej typowy sposób. Jednak, ze względu na spore nagromadzenie motywów polityczno-strategicznych, nie każdemu przypadnie do gustu. Choć tego typu tematyka nie należy do moich ulubionych to w ogólnym rozrachunku powieść mi się podobała, a zakończeniem zaintrygowała na tyle, że z chęcią sięgnęłabym po kontynuację. Moja ocena: 6,5/10 Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Borgis. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni