Awatar

Przyjemna powiastka z zamierzchłych czasów wieku dziewiętnastego, historia tragicznej miłości z umiejętnie wplecionym wątkiem nadnaturalnym. Dobra rzecz jeżeli chce się nasiąknąć odrobiną kultury wyższej i/lub odpocząć od pulpowych czytadełek. Mnie osobiście - jako współczesnego czytelnika, przesiąkniętego cynizmem obecnego wieku - drażniło nagromadzenie ciągnących się w nieskończoność egzaltacji nad pięknem obiektu westchnień protagonisty ("skóra jej niczym śnieg na alpejskich turniach, wiśniowe usta niosące obietnice anielskiej rozkoszy" i tak całymi stronami) ale jakoś zdołałem to przełknąć. Zrekompensował mi to ogólny klimat powieści, bohaterowie i ich wewnętrzne konflikty, gdzie najwznioślejsze cnoty muszą konkurować z egoistycznymi żądzami.No i samo zakończenie, o koniec końców pozytywnym wydźwięku. Literacki archaizm ale jednak ma swój urok.