Arka

Z twórczością Adam Wiśniewski-Snerg chciałem się w końcu zapoznać, bo jego nazwisko często pojawia się w rozmowach o najbardziej oryginalnej polskiej fantastyce. Na początek wybrałem mniej znaną powieść – Arka. Liczyłem na nietypową historię science fiction i intelektualną przygodę. Punktem wyjścia jest tajemnicza konstrukcja – tytułowa Arka. To zamknięty, ogromny system, w którym funkcjonują ludzie podporządkowani surowym zasadom i skomplikowanej hierarchii. Bohaterowie żyją w świecie złożonym z kolejnych poziomów, struktur i procedur, a ich rzeczywistość wydaje się w pełni kontrolowana przez niezrozumiałe mechanizmy. Z czasem pojawiają się pytania o sens istnienia tej konstrukcji, o to kto ją stworzył i czy świat bohaterów jest naprawdę wszystkim, co istnieje. Brzmi to intrygująco i rzeczywiście momentami pobudza wyobraźnię. Problem w tym, że powieść bardzo szybko zaczyna tonąć w gęstych rozważaniach filozoficznych i abstrakcyjnych koncepcjach. Zamiast rozwijającej się fabuły dostajemy długie fragmenty analiz, teorii i opisów funkcjonowania systemu. Historia co chwilę zatrzymuje się, by ustąpić miejsca kolejnym ideom. Podczas lektury miałem wrażenie przedzierania się przez intelektualny labirynt. Pomysły są ciekawe, ale ich natężenie bywa przytłaczające. Zamiast ciekawości coraz częściej pojawiało się zmęczenie, a kolejne strony czytałem bardziej z uporu niż z autentycznej przyjemności. Widać, że Adam Wiśniewski-Snerg miał bardzo ambitną wizję i próbował stworzyć coś zupełnie innego niż klasyczna fantastyka. Niestety dla mnie Arka okazała się książką bardziej do analizowania niż do czytania dla przyjemności. Na pierwszy kontakt z jego twórczością to była raczej wymagająca przeprawa niż fascynująca podróż.