Apetyt na życie

Z Trzykrotkami znam się od jakiegoś czasu, z ogromną przyjemnością, jako czytelniczka, śledziłam ich pełne niesamowitych przygód podróże. Na trzecie spotkanie z niezwykle żywiołowymi przyjaciółkami czekałam z ogromnym wytęsknieniem, gdyż wiedziałam, że chwile spędzone w ich towarzystwie będą gwarancją doskonałej zabawy, śmiechu aż do łez, a także będą możliwością rozgrzania serca niezwykłą przyjacielską relacją przesympatycznych kobiet – Katarzyny, Kamilli i Aleksandry. Od ostatniego spotkania z Kasią, Kamillą i Olą minęło trochę czasu, podczas którego w ich życiu zaszło wiele zmian. Na świat przyszła trójka bąbli, które trzykrotkowe babcie postanowiły otoczyć troską, aż do momentu osiągnięcia przez nie wieku przedszkolnego. Jednak opieka nad trójką dwulatków okazała się dla nich nie lada wyzwaniem. Chęć pomocy najbliższym przyczyniła się również do tego, że obecne „stypendystki ZUS-u” zaniechały realizacji swoich pasji, a chwile zasłużonego, z racji wieku emerytalnego odpoczynku, musiały odłożyć na dalszą przyszłość. Kiedy Trzykrotki zostają zaproszone przez dawną koleżankę na potańcówkę w klubie seniora, nie zdają sobie sprawy, że poznanie nowych znajomych w wieku zbliżonym do nich, wprowadzi wiele zmian w ich dotychczasowej rutynie związanej z opieką nad wnuczętami. Wraz z klubowiczami oraz mężami dwóch z nich – Mateuszem i Radziem, wyruszą, mimo listopadowej aury, w podróż do ciepłej Hiszpanii. Trzykrotki nie byłyby Trzykrotkami, gdyby ich wyprawa nie obfitowała w nieoczekiwane przygody, poznanie nowych znajomych, zachwyty nad ciekawymi miejscami, zabytkami, pięknem przyrody. Jednak radość z wypoczynku psuje im jedna z towarzyszek podróży, która za cel postawiła sobie uwiedzenie męża jednej z nich. Katarzyna, Aleksandra i Kamilla, jak trzej muszkieterowie, a raczej trzy muszkieterki, wspólnie starały się odeprzeć zakusy nachalnej turystki. Jednak ich impulsywna chęć utarcia jej nosa, nieco wymknęła się spod kontroli, co o mało nie doprowadziło do nieszczęścia... Uwielbiam żywiołowość, spontaniczność i witalność głównych bohaterek cyklu. Są one zaprzeczeniem stereotypowego obrazu kobiety po zakończeniu aktywności zawodowej. Mimo mniejszych i większych niedomagań fizycznych, wynikających z przeżytych lat, zachowały one wewnętrzną młodość i energię. Nadal mają apetyt na życie i z entuzjazmem rozsmakowują się nim. Bardzo przypadła mi do gustu czytelnicza wyprawa członków klubu seniora do słonecznej Andaluzji, szczególnie, że za oknem podczas czytania miałam całkowicie zachmurzone niebo. Autorka, niczym przewodnik, oprowadziła czytelników po najpiękniejszych zakątkach i zabytkach tego regionu. A wiadomości o miejscach wartych opisania Pani Katarzyna miała z pierwszej ręki, ponieważ, jak zdradziła w Posłowiu, odwiedziła Andaluzję zeszłej jesieni. Jednak najbardziej cenię sobie w cyklu „Trzykrotki” opisaną wyjątkową, wieloletnią przyjaźń trzech niesamowitych kobiet, które zawsze mogą na siebie liczyć i są dla siebie wsparciem w każdej, nawet najtrudniejszej życiowej sytuacji. A co najważniejsze, jest to przyjaźń prawdziwa - autorka, już w pierwszej części serii zdradziła, że główne bohaterki mają swoje pierwowzory w rzeczywistości, a jedna z głównych postaci – Katarzyna Paliwoda, to w realu Katarzyna Kielecka!!! Tak więc Trzykrotki istnieją naprawdę, znają się i wspierają od ponad 30 lat, stanowią wyjątkowy team, nieco szalony, ale jakże bezcenny. Pani Katarzyna zapowiedziała w Posłowiu, że „Apetyt na życie” to pożegnanie czytelników z trójką fantastycznych przyjaciółek. Trochę szkoda, że to już koniec... ale dobre i to, co dostaliśmy od nich do tej pory. A dostaliśmy sporo – humor, rozrywkę, podróże w ciekawe miejsca, obraz wspaniałej wieloletniej przyjaźni, jak również wzorcowych małżeństw. Życzę Trzykrotkom dalszych lat wspaniałej przyjaźni. I jednak, mam nadzieję, że jeszcze się z nimi spotkam na stronach kolejnej powieści. Gorąco polecam!!!