Antygona w Nowym Jorku

"Antygona w Nowym Jorku" to niewielka objętościowo, ale bardzo treściwa książka. Jej bohaterami są bezdomni emigranci koczujący w nowojorskim parku: Polak Pchełka, rosyjski Żyd Sasza i pochodząca z Portoryko Anita. Wszyscy żyją w świecie ułudy, wierząc w lepsze jutro, w to, że jeszcze uda im się odbić od dna i wrócić do ojczyzny. Jednocześnie jednak sami siebie oszukują, gdyż wiadomo, że są już alkoholikami i ludźmi oderwanymi od rzeczywistości, żyjącymi jedynie wspomnieniami, niepoprawnymi i nierealnymi marzeniami. Pewnego dnia, gdy umiera kolega bohaterów, Anita upiera się, by go pochować w parku. Nie jest to proste, bo i niezgodne z prawem, i trudne do wykonania, gdyż ciało Johna już trafiło do kostnicy. Ma on zostać pogrzebany w zbiorowej mogile jako bezimienny, gdyż nie miał przy sobie dokumentów. Anita pragnie jednak - niczym bohaterka antycznej tragedii - by ciało nie zostało sprofanowane, gdyż godny pochówek należy się każdemu. Uznawana powszechnie za chorą psychicznie kobieta jest zdania, że Johnowi najlepiej będzie po śmierci w ulubionym za życia miejscu; w ten sposób chce uczcić pamięć mężczyzny, o którym mówi, że ją kochał. Ma też nadzieję, że sama we własnych oczach odzyska uznanie. Tak zaczyna się tragifarsa z wykradzeniem zwłok... Prowadzi to do wielu groteskowych sytuacji, które rodzą wisielczy humor. Raz jest tak zabawnie, że nie sposób się nie uśmiać, innym razem robi się przerażająco, ponuro i smutno. Głowacki bardzo drastycznie, ale i wiarygodnie pokazał życie emigrantów, którzy przed laty przybyli do Ameryki pełni nadziei na spełnienie się wielkiego snu o karierze, dostatku i wolności. Ostatecznie jednak marzenia zamieniły się w koszmar, który w czytelniku budzi wiele emocji. Na pewno na uwagę zasługuje nawiązanie w tytule i treści do dramatu Sofoklesa. To zabieg pomysłowy i dając wiele do myślenia. Język jest barwnie, plastyczny, dynamiczny. Czyta się szybko, ale i z refleksjami. Polecam z czystym sumieniem.