Alef

Jorge Luis Borges w kręgach czytelniczych obejmujących niezbyt wymagającego i przeciętnego odbiorcę raczej znany nie jest, daleko mu ilością sprzedanych książek, a co za tym idzie popularnością do takich „gigantów” jak S. King, J.K. Rowling, czy z naszego podwórka A. Sapkowski albo R. Mróz. Z popularnością jest tak, jak z biżuterią ta wykonana ze szkła oprawionego w metal pomalowany złotą farbką w istocie może na chwilę przyciągnąć uwagę, w dłuższej jednak perspektywie skazana jest wcześniej czy później na zapomnienie i rzucenie w kąt. Klejnoty wykonane zaś z diamentów kunsztownie oprawionych w złoto najwyższej próby z pewnością przetrwają próbę czasu i zmieniającą się modę, im rzucenie w kąt nie grozi, a jeśli nawet z czasem pokryją się cienką warstwą zapomnienia, to wartość ich wraz z upływającym czasem może jedynie wzrosnąć. Tak właśnie jest z twórczością argentyńskiego pisarza Jorge Luisa Borgesa giganta literatury, wielkiego intelektualisty i myśliciela. Po przeczytanych przeze mnie „Fikcjach” przyszedł czas na „Alefa”, drugie z największych i najbardziej znanych dzieł Borgesa i przyznać muszę, że „Alef” stanowi nieco mniejsze wyzwanie, ale tylko „nieco” mniejsze, być może to złudzenie, może „Fikcje” przetarły nieco szlak, może nastawienie moje i oczekiwania w jakimś stopniu się sprecyzowały, i ukierunkowały, weszły w tryb myślowy autora, właściwie to nie tyle weszły ile zbliżyły się, bo tak naprawdę nie ma się co czarować... Borgesa przeniknąć tak do końca się nie da, można jedynie próbować, delektując się różnorodnością menu i bogactwem smaków. W „Alefie” podobnie jak w „Fikcjach” znajdujemy labirynty, rozwidlające się ścieżki, fałszywe wspomnienia, oraz tak charakterystyczne dla Borgesa tygrysy przemierzające nieistniejące światy. Z posłowia Piotra Pazińskiego „Borges i Borges”: „...w Alefie drąży Borges temat ludzkiej tożsamości. Tożsamości, dopowiedzmy, zazwyczaj wewnętrznie poróżnionej, rozpękniętej, niepokojąco podwojonej, wyposażonej w wyimaginowanych, ale i realnych dublerów, żyjących tu i teraz, równolegle z nami albo w innym miejscu i w innej epoce, podobnych nam albo stanowiących nasze przeciwieństwo...” Polecam.