Akcja Wisła '47. Komunistyczna czystka etniczna

Historycy bardzo chętnie, zwłaszcza w tak rozległych opracowaniach, szkicują szerszy kontekst wydarzeń będących głównym tematem ich książek. Tutaj jest inaczej, a dokładniej: wybiórczo. Grzegorz Motyka pisze o przesiedleniach Ukraińców w kontekście umacniania "władzy ludowej", natomiast pomija kwestię rzezi wołyńskiej i ludobójczego charakteru ukraińskiego nacjonalizmu, bardzo chętnie wspieranego przez Ukraińców zamieszkujących Kresy Wschodnie. Oczywiście nazwy OUN i UPA często pojawiają się w jego pracy, tym niemniej wspominane są one głównie w kontekście ich walki z polskimi i radzieckimi komunistami. Niekiedy Motyka sugeruje wręcz, że należy im współczuć, bo na przykład łączniczka UPA uciekając z polskiego aresztu już więcej nie zobaczyła swojego syna. Nie mogę się także zgodzić z profilem ideologicznym publikacji. Jej autor uważa bowiem asymilację mniejszości narodowych i ich spolszczenie za coś z gruntu złego, tymczasem cała sprawa z OUN i UPA pokazuje, że jest to po prostu konieczność. Nawet piłsudczycy w końcu dostrzegli, iż "wielonarodowa Polska" to projekt utopijny i rozpoczęli pacyfikację trenerów wschodnich oraz represje wobec polityków partii ukraińskich działających w II RP. W sumie tutaj też kolejny przytyk do Motyki, bo w kontekście polityki narodowościowej PRL pisze, że jedynie Narodowa Demokracja postulowała wcześniej asymilację innych narodów. Przeczytałem kilka książek autorstwa profesora i ta jest zdecydowanie najgorsza. Jak widać wpisuje się w obecną politycznie poprawną narrację, według której mamy postrzegać Ukraińców jako wiecznie prześladowane przez wszystkich ofiary. Na takie bzdury nie powinno być w żadnym wypadku zgody.