Żywe mumie

"Żywe mumie", trzeci tom zapisków Macieja Meleckiego, to swoisty roller coaster wielokierunkowego namysłu nad złożonością opresji współczesnego świata wobec jednostki uwikłanej w jego miażdżące tryby. Kontrplany danych tekstów wynikają z potrzeby odzyskiwania tajonych i wypieranych prawd, subiektywnie postrzeganych poprzez kontrastowość zestawianych wypowiedzi, generowanych różnorakim językiem. Prozy poetyckie zderzają się z analizami mechanizmów autorytarnej władzy, a eseje czy mikro recenzje są okalane sytuacyjnymi anegdotami czy efemerycznymi konstatacjami. Tak stworzony heterogeniczny zbór powoduje napór rozpleniających się treści, które w każdym wymiarze ujawnień przybierają sinusoidalną postać. Tytułowe "Żywe mumie" są figurą przewijającą się przez cały tom, będącą egzemplifikacją oczadzonej, bezwolnej masy traktującej swą wolność jako materialny stan posiadania, poddającej się dowolnym zabiegom manipulacji oraz wabionej datkami bezwzględnie panującej nad nią władzy. Mentalna atrofia staje się przeto symbolem wszelkich ograniczeń, które uwypuklane w planie tych tekstów, poprzez analizę skali tego zjawiska, okazują się kluczowym elementem współczesnego zniewolenia w przestrzeni społecznego i politycznego życia. Stąd obcujemy z książką wyraźnie naznaczoną signum temporis – rejestracją oraz interpretacją bieżącej wydarzeniowości, która ulokowana w strukturze mocno zagęszczonej wypowiedzi jako jej silna składowa, paradoksalnie okazuje się metaforą upadku.