Żydowski Polak, polski Żyd. Problem tożsamości w literaturze polsko-żydowskiej

Książka jest kolejnym elementem powolnego procesu włączania do historii kultury polskiej niezwykle oryginalnego zjawiska, jakim była literatura polsko-żydowska. Sformułowanie „literatura polsko-żydowska” pojawiło się w roku 1866 w piśmie „Izraelita”. Wyróżnił ten osobny nurt Mojżesz Cohn. Na nowo termin ów został zdefiniowany w trakcie debat, które miały miejsce w dwudziestoleciu międzywojennym. Spośród współczesnych badaczy historii literatury ważnym sygnałem i wskazaniem niedocenianego czy zapomnianego pola badawczego były prace profesor Eugenii Prokop-Janiec. Ów fenomen polsko-żydowskiej literatury – rozpatrywany w kontekście indywidualnej i grupowej tożsamości – stał się przedmiotem zainteresowania badaczy, którzy spotkali się na konferencji, jaka miała miejsce w dniach 15–16.11.2010 na Uniwersytecie Warszawskim.