Żydowska wojna i Zwycięstwo

Nie od razu zdecydowałam się napisać moją opinię. Nie tym razem. Książka pozostawiła we mnie ogromny ślad i sprawiła, że inaczej zaczęłam postrzegać pewne kwestie, starać się cieszyć z tego, co mam, walczyć o to, co mogę mieć itd. Dlaczego tym razem tak niesamowicie poruszyła mnie książka o Holocauście? Przecież nie jest to pierwsze świadectwo tamtych okrutnych czasów, które miałam okazję przeczytać. Nie wiem dlaczego. Henryk Grynberg pisze w taki sposób, że ciężko nie nazwać jego książki wybitną. Czytając jego wspomnienia, człowiek wytęża każdą, najmniejszą komórkę i myśli. Autor pozwolił sobie tę książkę podzielić na pewne rozdziały. Opisuje w nich ojca, kolejno matkę i przebieg zdarzeń pod koniec wojny i zaraz po niej. Jawią się nam tu dwa odmienne obrazy ludzi. Ludzi, którzy ciężko pracują na utrzymanie swojej rodziny (ojciec Grynberga),którym ostatecznie zależy na przeżyciu kogokolwiek z rodziny. Są w stanie poświęcić innych bliskich, żeby przeżyć mogła choć jedna osoba. Są pokazane również osoby kruche (np. matka Grynberga),które w niewiadomym dla nich momencie znajdują w sobie ogromną chęć walki, niesamowitą siłę, by przeżyć i by uratować jeszcze jedno istnienie, czyli swoje dziecko. W owej książce odbijamy się pomiędzy ludźmi, którzy się boją i przez ten strach nie pomogą, wydadzą Niemcom, nie czują z tego powodu najmniejszych wyrzutów sumienia a ludźmi, którzy pomogą mimo wszystko, którzy współczują i martwią się losem innych. To wojna pokazuje tutaj prawdziwą naturę człowieka, stawia go przed dokonaniem nienormalnych wyborów. To w tej książce ludziom obojętny jest los dzieci i traktują je, jako największe niebezpieczeństwo. Może to mnie tak poruszyło? Pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby dzieci były traktowane jako zło konieczne, jako kogoś, przez kogo można zginąć, jako ciężar. To wojna spowodowała kompletne wynaturzenie. To wojna sprawiła, że ludziom było miłe tylko własne życie. Ostatecznie to wojna powodowała strach i niepewność jeszcze na długo po jej zakończeniu. Już nic dla bohaterów tej książki nie mogło być takie samo. Ci, którzy przeżyli i tak nie chcieli mieć już nic do czynienia z własnymi korzeniami, pochodzeniem i tradycją. Bo to dzięki temu, kim byli, wojna zafundowała taki los. Czytając tę książkę miałam mętlik w głowie. Łatwo mi było teraz kogoś osądzić, łatwo było stwierdzić, że przecież ja bym tak nie postąpiła, nie byłabym tchórzem, ratowałabym całą moją rodzinę itd. Ale czy na pewno? Tego nie wie nikt. Nikt po prostu nie wie i nie może być pewny, jak zachowałby się w skrajnych sytuacjach. Jest to kolejna pozycja z tych "holocaustowych", które warto przeczytać. Warto, żeby uświadomić sobie, że nie tylko bohaterowie uczestniczyli w tej wojnie, że ci ludzie byli targani przez różne emocje a ostatecznie tylko przez instynkt samozachowawczy.