Życie Guastavina i Guastavina

To mogłaby być biografia, ale właściwie nią nie jest. Bo jak sam Andrés Barba napisał (cytując przy tym słowa Borgesa o baroku): "to gatunek, który wyczerpuje swoje własne możliwości i dlatego ociera się o karykaturę". A przy tym jego wiarygodność jest "nie mniej wątpliwa". Powieść Barby to raczej subiektywna wariacja na temat tego gatunku (biografii),próba interpretacji życiorysu jej bohaterów, nadania mu "kształtu i znaczenia". Przez to więc ma znamiona fikcji (kłamstwa),chociaż kłamstwa, które mogłoby "zasługiwać na miano prawdziwego". . Pisarz serwuje więc nam zabawę konwencją, dygresyjność, refleksję, niekiedy nieco kpiarski ton, trochę cynicznych uwag (szczególnie w odniesieniu do "amerykańskiego mitu"),które wypełniają przestrzenie między poszczególnymi kamieniami milowymi życia bohaterów. Guastavino i Guastavino (ojciec i syn) to u Barby przede wszystkim "prekursorzy nowoczesnej architektury w Ameryce Północnej". Ale ich życiorys nie byłby zapewne tak ciekawy, gdyby nie styl Barby. Udaje mu się bowiem wyciągnąć i uwypuklić niektóre smaczki ich życia. Wizjonerzy, geniusze, kompulsywni budowniczy, ale też cwaniacy, oszuści, nepotyści- ten obraz jest niejednorodny, często sprzeczny, ale żyje pod powieką w trakcie lektury. Bohaterem jest także kontynent amerykański, który w latach 80-tych XIX w. "nie ma architektury, nie ma historii". Jest "zbieraniną budynków i budowli zredukowanych do swoich najbardziej podstawowych funkcji". . Podoba mi się dystans, z jakim Barba podchodzi do swoich bohaterów. Podoba mi się styl, gdzie czuć fascynację dla geniuszu i wizjonerstwa, ale też zrozumienie dla ludzkich słabości. Można wyobrazić sobie sceny w klimacie tych dickensowskich, ale podszyte nieco ironią. Życie w splendorze, ale też dysonans między ideami, a praktyką życia. Sieroctwo Guastavino (syna) i jego wstrzemięźliwość (w opozycji do promiskuityzmu ojca, zaplątanego w "halki i spódnice", ze "spojrzeniem wygłodniałego kota"). Jest czytanie między wierszami, poszukiwanie ukrytego przekazu, literackie nawiązania. Jest gra powracającymi motywami (m. in. ogień i strach). Powieść bardziej złożona, niż się początkowo wydaje. Refleksyjna, inteligentna i zabawna- https://www.instagram.com/ananke144_czyta/