Zwykłe ludzkie ułomności

Druga książka Megan Nolan nie wstrząsnęła mną tak jak debiut, ale dała wiele do myślenia. Wydarzyła się zbrodnia, okrutna, poruszająca... zginęło dziecko. Jeszcze mroczniej się staje gdy padają podejrzenia, że morderczynią jest dziewczynka.... dziecko. Jednak mimo dramatyczności wydarzeń, są one tylko pretekstem do opowiedzenia historii pewnej rodziny. Dostajemy możliwość wgłębienia się w jej strukturę, przeciśnięcia przez splątane jelita i zaczerpnięcie świeżego oddechu prawdy. Obijamy się po zaułkach niepewności, dajemy się wplątać w lawiny niewiadomych by za chwilę utknąć w nieświadomości pełnej braku nadziei. Jednak to tylko droga do poznania, ponieważ na końcu wszystko będzie miało swój sens. Pozory mylą... i to nie raz. Doskonałe studium ludzkiej natury, ale również rodziny. Pióro, które subtelnie, a gdy trzeba z ogromną siłą, buduje opowieść. Uczynienie z codziennego życia doskonałego spektaklu, który dla czytelnika jest pasjonujący - dla jasności jako codzienne życie nie określam zbrodni, która miała miejsce, ale to co wydarzyło się wcześniej. Choć ta droga była momentami bardzo bolesna, to sama podróż dała mi ogromną satysfakcję. Po dwóch takich pozycjach z Wydawnictwa Filtry ja mam wciąż ochotę na więcej.