"Zośka" - moja wielka miłość. Wspomnienia Hali Glińskiej

„ZOŚKA. Moja wielka miłość” to wspomnienia Hali Glińskiej, sympatii jednego z bohaterów „Kamieni na szaniec”, Tadeusza Zawadzkiego . Wspomnienia nie ograniczają się jedynie do „Zośki”, pojawia się „Rudy”, „Alek” i inni. Pani Hala opisuje świat dawno miniony, mentalność, obyczaje, modę, sposób spędzania wolnego czasu. Książka przypomina swoją formą strumień myśli. Narratorka snuje opowieść, nie dbając o chronologię, więc czas współczesny miesza się z przeszłością. To może przeszkadzać, drażnić. Zastanawiałam się, dlaczego autorki nie uporządkowały materiału. Doszłam do wniosku, że być może postawiły na realizm lub chciały zachować obrazowość, filmowość scen – bohaterka zostaje przedstawiona we współczesnej kuchni, pije kawę, pali papierosy i nagle zaczyna opowiadać, cofać się w przeszłość. A po chwili następuje powrót do TU i TERAZ. Jeśli ktoś czytał „Kamienie na szaniec” Aleksandra Kamińskiego lub „Alek, Rudy, Zośka” Barbary Wachowicz, może być wyżej wymienioną pozycją rozczarowany. Wspomnienia Hali Glińskiej to w dużej mierze powtórzenie ogólnie znanych faktów. Ja jednak polowałam na szczegóły typu – jak doszło do tego, że Tadeusz i Hala zostali parą, o czym rozmawiali, jak wyglądały ich randki. Sporo takich smaczków wyłapałam i pozaznaczałam kolorowymi karteczkami w książce. Znalazłam też kilka cennych zdjęć. Na minus – dużo zbędnych powtórzeń tych samych myśli i sformułowań oraz dwa błędy merytoryczne. Na koniec osobista refleksja – pani Hala tak często podkreślała, jaka była w młodości piękna, jak bardzo podobała się mężczyznom i jak Tadeusz był o nią zazdrosny, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie są to objawy narcyzmu.