Żony gejów. O tym, czego nikomu się nie zdradza

Takich książek powinno być więcej. Niby się mówi o potrzebie akceptacji i tolerancji, o prawach mniejszości seksualnych, jednak z różnych powodów ogranicza się to do krótkich frazesów, haseł niesionych na paradach równości, czy migotliwych felietonów telewizyjnych przy okazji zauważenia aktów agresji. Homofobia, połączona z agresją fizyczną i psychiczną, wciąż króluje w polskich szkołach i na ulicach, a podsycana jest uprzedzeniami i niewiedzą. Tolerancyjna i otwarta młodzież chętnie zakłada tęczowe ubrania, wywiesza flagi, maszeruje w paradach, gdy tymczasem w przeciętnej (konserwatywnej, katolickiej, słabo wyedukowanej) rodzinie wciąż najłatwiej przy obiedzie opowiedzieć dowcip o gejach, a na scenie kabaretowej sparodiowanie geja z przejaskrawieniem "zniewieściałych" gestów zawsze gwarantuje salwę śmiechu. Brakuje za to jasnych komunikatów, że napiętnowanie mniejszości (jakichkolwiek) jest złe, brakuje dobrej edukacji seksualnej i budowania społeczeństwa wrażliwego i otwartego na człowieka. Bohaterowie książki Marii Mamczur opowiadają swoje historie. Po pierwsze dostajemy świadectwa kobiet, które nagle dowiedziały się/zorientowały, że mąż jest homoseksualistą. Przeżyły szok, a potem piekło podejmowania dalszych życiowych decyzji, z których żadna nie gwarantuje szczęścia. Po drugie poznajemy powody, dla których homoseksualni mężczyźni zdecydowali się na małżeństwo. Zazwyczaj decydował strach przed społecznym ostracyzmem, ale także potrzeba ciepła i rodziny, dzieci — wszystkiego, czego (stawia tezę autorka)nie gwarantuje związek inny niż heteroseksualny. Mężowie-geje opowiadają o wieloletniej walce ze swoim homoseksualizmem i o swoim cierpieniu. W książce wypowiadają się psychologowie i terapeuci. Profesor Zbigniew Izdebski mówi, że nie istnieje prosty podział na osoby heteroseksualne i LGBT. Odcieni pośrednich jest bardzo dużo. Wielu mężczyzn i wiele kobiet ma problem z własną tożsamością seksualną albo nie akceptują swojej orientacji. Profesor Zbigniew Lew-Starowcz przytacza przypadek zabójstwa na tle homofobicznym i stawia pesymistyczną tezę, że przed społeczeństwem polskim jeszcze długa droga do obalenia tradycyjnego społecznego podziału i otwarcia się na drugiego człowieka. Brak zrozumienia dla osób LGBT płynie z niewiedzy. Edukacja jest słaba, a zakorzenione stereotypy związane z seksualnością prowadzą do wykluczenia i napiętnowania. Ludzie często reagują agresja na coś nieznanego i niezrozumiałego. Może książka Marii Mamczur będzie cegiełką w budowie nowej świadomości społecznej. Może do jednych przemówią barwne historie, które składają się na ten reportaż, a do innych statystyki i liczby podawane przez ekspertów. Wszystko jest dobre, żeby ludzie zaczęli myśleć inaczej, niż przez pryzmat uprzedzeń, i zaczęli zmieniać homofobiczną mentalność. Miejmy nadzieję, że książka trafi również do rąk tych mniej świadomych i empatycznych, bo oni najbardziej potrzebują edukacji.