Żona piekarza

Stara dobra Francja, jeszcze przedwojenna. Teatralna satyra i jednocześnie minimoralitet rozgrywający się w małym miasteczku, przy raczej znikomym udziale postaci tytułowej. Oto bowiem w wewnętrznie skłóconej (o byle co) małomiasteczkowej społeczności pojawił się ktoś, kto cenią wszyscy - tytułowy piekarz z młodszą i piękną żoną. I dalej oczywiście następuje, to co występowało zawsze w literaturze francuskiej czyli wątek miłosny, wcale nie platoniczny. Jak łatwo się domyśleć powoduje to problemy w funkcjonowaniu piekarni i miasteczka. Autor z ironicznym humorem pokazuje jak próbują sobie z tym radzić – raczej nieporadnie – wszyscy zainteresowani. Ich poczynania wywołują uśmiech i sympatię. Jeszcze większą budzi jedna z głównych postaci komediodramatu, czyli sam piekarz. Jego postawa wobec rzeczywistości i ukochanej, mimo kontekstu jak z sitcomu, wydaje się mądra i szlachetna, a co najważniejsze – rokująca na przyszłość. Lekka (same dialogi) lektura, ciepła i bardzo francuska w stylu, napisana jednak dość archaicznym i staromodnym językiem, który jednak bardzo pasuje do fabuły i jej wymowy. Pozornie zabawna, ale skłania tez do przemyśleń.