Znów kocham!

Historia Marzeny szczególnie mnie dotknęła. Jej uczucia po porzuceniu tuż przed ślubem były opisane w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że autorka doskonale rozumie, jak wygląda strata miłości i jak długo potrafi boleć. Wiele emocji bohaterki było mi znajomych — strach przed ponownym zranieniem, zamknięcie się na ludzi, życie „na pół gwizdka”. Spotkanie bohaterów po latach wzbudziło we mnie sprzeczne emocje. Z jednej strony czułam złość i żal, z drugiej — nadzieję, że ludzie naprawdę mogą się zmienić. Ta książka nie daje łatwych odpowiedzi i właśnie to najbardziej w niej doceniam. Pokazuje, że miłość po przejściach jest trudniejsza, ostrożniejsza, ale często dojrzalsza. Styl Beaty Agopsowicz jest prosty, ale bardzo emocjonalny. Nie ma tu zbędnych ozdobników — są za to uczucia, które trafiają prosto w serce. Czytałam tę książkę powoli, bo wiele fragmentów skłaniało mnie do refleksji nad własnymi doświadczeniami. Znów kocham! to dla mnie opowieść o drugich szansach — nie tylko w miłości, ale też wobec samego siebie. Poleciłabym ją każdemu, kto choć raz w życiu został zraniony i zastanawiał się, czy jeszcze potrafi kochać. Ta historia daje cichą, ale prawdziwą nadzieję.