Zniknięty ksiądz. Moja historia

Książka, których już wiele. Książka, jakiej jeszcze nie było. Aktualnie w ramach szeroko rozumianej tzw. „literatury faktu” pojawia się sporo publikacji o wewnętrznych problemach instytucji, którą jest kościół. Ogólnie większość publikacji da się określić formułą „Państwo w państwie. Ponad i poza człowiekiem”. Cechuje te publikacje duży ładunek emocjonalny złości i pogardy. Przynajmniej tak mi się wydaje. Wydawać się może, że „Zniknięty ksiądz” wpisze się w schemat i będzie eksplozją frustracji, spowodowanej różnymi sytuacjami ze spraw wewnętrznych kleru. No i tu pozytywnie się zaskoczyłem ładunkiem emocjonalnym przekazu. Oczywiście, powieść wynika z pewnej frustracji, ale nie epatuje złością bądź pogardą. Przez całą książkę odczuwałem bijący przez przekaz smutek, może trochę żalu. Po lekturze tej książki moje przemyślenia krążą wokół tematu kapłaństwa z perspektywy wieku, w którym młody człowiek, około dwudziestoletni, wybiera sobie drogę na całe życie. Nikt go nie pyta co dalej… Nikt nie zakłada, że nawet gdy przyświecają mu młodzieńcze ideały, to za 10 czy 20 lat jego system wartości może się zmienić, że ukształtują się nowe potrzeby bądź ogarnie go frustracja w związku z potrzebami niezaspokojonymi. W zasadzie jest to książka o samotności księdza katolickiego (nawet gdy nie zawiera faktów bądź zdarzeń). Nie jest to jakaś wybitna lektura. Cechuje ją jednak spokój przekazu i chęć zrozumienia. Nawet gdy za tym dostrzegam próbę autora wytłumaczenia siebie.