Znikający stopień

,, Znikający stopień” to bardzo dobra kontynuacja historii nastoletniej detektyw, która pragnie rozwiązać zagadkę kryminalną z przeszłości. Sama fabuła jest wciągająca jak popcorn przy filmie. Mamy zbrodnie, zaginięcie, tajemnice i wydawać by się mogło genialnego przestępcę. Bohaterowie są wykreowani bardzo dobrze. Nie mogę się tu do nikogo przyczepić. Każdy jest inny, charyzmatyczny, a przede wszystkim sympatyczny. Nie zabraknie tu też zwrotów akcji, które ratują powolny przydługi początek. Jednak po namyślę, mogłabym ową akcje porównać do pociągu, który na początku podjeżdża powoli pod górę, by następnie zjechać w dół uzyskując oszałamiającą prędkość. Dlatego warto odczekać te kilka rozdziałów, by potem pędzić co tchu. To jedyny minus, który znalazłam w tej książce, a mianowicie ten powolny początek rozwijającej się fabuły. Natomiast język to kolejny plus tej powieści. Lekki, współczesny, dzięki czemu pochłaniamy tę książkę bardzo szybko. Klimat oraz emocje, jakie wywołuje ta powieść, to kolejne moje zachwyty. Trzyma w napięciu do samego końca. Dodam jeszcze o tych plot twistach, które pojawią się parę razy, które totalnie zmieniają bieg wydarzeń. Kto jest przestępcą? No właśnie tego nie da się przewidzieć i to jest najpiękniejsze. Wydawać by się mogło, że sprawa zostaje rozwiązana ta z przeszłości, a tu bum tarara wyskakuje kolejny królik z kapelusza i nasza teoria idzie się roztopić niczym lody na słońcu. Autorka nieźle bawi się z czytelnikiem w kotka i myszkę. I choć książka jest kryminałem młodzieżowym, to wiesz, w ogóle nie odczułam różnicy między nią, a typowym kryminałem. Owszem bohaterami są nastolatkowie, ale cała sprawa związana z morderstwami, zaginięciem są prowadzone, jak przez dorosłych i nie ma tu żadnego głaskania po główce. Jestem pod ogromnym wrażeniem i uważam że powinnaś / powinieneś ją schrupać jeśli kochasz kryminały, szczególnie te przypominające Archiwum X.