Zmory

,,Zmory" Emila Zegadłowicza zaczęłam czytać nie wiedząc nic o tej książce . Byłam bliska zrobienia dnf, ponieważ początek był dosyć nudny, styl tej książki mnie nie zachwycił , pomimo, że Zmory napisane były w dwudziestoleciu międzywojennym wyraźnie czuć manierę młodopolską , z całym jej patosem , podniosłością, za którą ja nie przepadam. Finalnie książka okazała się bardzo dobra. Opowiada o procesie dojrzewania Mikołaja Srebrempisanego , młodego chłopca ,który odkrywa swoją seksualność i z tego powodu przeżywa wiele rozterek.Smaczku książce nadaje fakt, że władze Wadowic, opisanych w Zmorach jako Wołkowice, odebrały Zegadłowiczowi tytuł honorowego obywatela miasta. Autor po pierwsze budził zgorszenie pisząc o seksie i erotyce, po drugie naraził się wadowiczanom opisując środowisko małego miasteczka, drobnomieszczaństwo tej społeczności, zawiść, zaściankowość i hipokryzję. Nie oszczędził również kleru i systemu edukacji. Myślę, że Rzecznik Praw Dziecka miałby w Wołkowicach w 1936 roku pełne ręce roboty, biorąc pod uwagę jak traktowano dzieci w szkole i w domu. Dziadek zwracał się do Mikołaja,, ... świnia, wieprz, wesz, drzwi tobą wybiję..." a Babcia kiedy chorował zostawiła go na pastwę losu i stwierdziła, że ,, jak ma żyć, to będzie żyć... Brak słów. Książka warta uwagi.