Zły człowiek

Zapewne większość z Was słyszała już o tzw. finansowaniu społecznościowym. Każdy, kto ma ciekawy projekt, może się postarać o jego dofinansowanie m.in. na PolakPotrafi.pl. Tak też uczynił Jarosław Kowal, dzięki czemu udało mu się wydać swoją debiutancką książkę pt. “Zły człowiek”. Szczerze przyznaję, że wiele stron musiałam przewertować, zanim dałam się wciągnąć w historię głównego bohatera, Jacka (niespełnionego muzyka, ojca małego dziecka, byłego partnera jego matki, nieradzącego sobie ze wszystkim obsesyjnego desperata). Być może winny temu był styl, jaki autor postanowił obrać – dość ciężki w odbiorze, pełen psychologiczno-filozoficznych nazewnictw i psychodelicznych przemieszczeń czasoprzestrzennych, a może sam temat, którego nie bał się poruszyć, budził we mnie jakiś lęk. Ciężko powiedzieć. Faktem jest jednak, że w momencie, gdy coraz więcej zaczęłam rozumieć, dostrzegać powiązania wszystkich opisanych osób, zdarzeń, zdałam sobie sprawę, z jak dobrą książką mam do czynienia. “Zły człowiek” dotyka spraw, z którymi na co dzień zmaga się coraz więcej osób, a które można by wrzucić do jednego worka z napisem “tożsamość”. Wiele ostatnio się mówi o gender, czyli o tzw. społeczno-kulturowej tożsamości płciowej. Czytając książkę Kowala, miałam wrażenie, że idealnie wpisuje się w tę coraz szerzej poruszaną problematykę. Sam się zresztą przyznał, że wiele opisanych przez niego wątków jest biograficznych (tak z jego życia, jak i dobrze znanych mu osób),tym większy, bardziej autentyczny wydźwięk dostrzegam w tym literackim “wołaniu o pomoc”. Jacek (Jarek?) udaje się bowiem na psychoterapię, by odnaleźć sens swojego jestestwa, by znaleźć powód, dla którego mógłby czuć się ważny, potrzebny, by nie być już tak stale samotnym i opuszczonym – nawet przez samego siebie. A jego narracja? Muszę przyznać, że w gruncie rzeczy idealnie współbrzmi z problemami, z którymi się zmaga. Trudna pozycja, ale jakże ważna dla każdego współczesnego 20-, 30-, a może i 40-latka… Wokół nas tak wiele się dzieje. Co chwila są nam przypisywane nowe role, których nie potrafimy i nie chcemy już odgrywać. Chcemy być sobą – cokolwiek by to znaczyło, chcemy robić to, co robimy, gdy zamykamy oczy i oddajemy się fantazjom o życiu, którego nie dostrzegamy na jawie, chcemy wierzyć, że to wszystko ma jakiś sens i że się w tym wszystkim nie pogubimy, że w końcu wszystko będzie tak jak należy… Jarosław Kowal zmusza do refleksji – bo człowiek wcale nie jest taki zły, jakby się mogło wydawać. Raczej bywa pogubiony, gdy wszyscy wiedzą lepiej od niego… http://napieknej.wordpress.com/2014/01/21/zly-czlowiek-jaroslaw-kowal/