Złoty środek. O przyjemnościach cierpienia i poszukiwaniu sensu

Cierpienie to wielkie słowo i zwykle rezerwuję je sobie na uczucia wobec śmierci bliskiej osoby, ciężkiej choroby, wojny, ruiny życia osobistego, kryzysu wiary albo klęski żywiołowej. Autor „Złotego środka” operuje tym pojęciem znacznie swobodniej, bo cierpieniem są dla niego ból mięśni w czasie treningu sportowego, zadyszka w czasie joggingu, nuda w poczekalni u dentysty albo w korku w godzinach szczytu, wczesne wstawanie, konieczność uspokojenia płaczącego dziecka, uczucie strachu przy oglądaniu horrorów, wreszcie… ból jakiego zaznają niektóre tyłki smagane trzcinką w czasie zabaw sado-maso. Te „wielkie” cierpienia, o których napisałam na początku zajmują zaledwie parę procent książki. Autor udowadnia, że ludzie często potrzebują cierpienia, często sami go szukają i chętnie wytrzymują niedogodności, o ile mają przed sobą jasny cel i potrafią odnaleźć w tych niewygodach sens. Warto ciężko trenować żeby osiągnąć sukces sportowy. Mamy nadzieję, że ciężka i często nieprzyjemna praca da nam stabilizację materialną i możliwość kupna wymarzonych rzeczy. Ambarasujący fakt złamania nogi może odmienić całą przyszłość, o ile lekarz składający kości okaże się naszym przyszłym mężem. Tragiczne wydarzenia można przekuć na rodzaj osobistego „sukcesu” i pociechy poprzez pomaganie innym w podobnej sytuacji lub wiarę, że istota wyższa ma wobec nas jakiś głębszy plan. I ciągną się te dywagacje przez 240 stron, a ja odnosiłam wrażenie, że pierwsza lepsza starsza niewykształcona pani, która swoje już przeżyła i doświadczyła, miałaby mi do powiedzenia o sensie bólu i cierpienia znacznie więcej niż utytułowany Autor, absolwent Yale. Aż dziwne, że będąc psychologiem, można tak beztrosko i wesoło pisać sobie o nieszczęściach, w świetle przytoczonej przez samego Autora wiadomości, że gdy na całym świecie od lat ilość samobójstw systematycznie spada, to w USA ciągle i ciągle rośnie... Generalnie nie jest to poradnik pomagający nam znaleźć sposoby na radzenie sobie z trudnymi sytuacjami. Nie jest to podręcznik psychologii, bo poruszane w nim tematy to zaledwie hasłowe muśnięcie wierzchołka góry lodowej. W zasadzie zupełnie nie wiem, czym i dla kogo jest ta książka oprócz oczywistego faktu wzbogacenia dorobku Autora. Na plus można jej oddać lekkość, dowcip, prostotę i jasność wypowiedzi, co zresztą jest cechą wielu amerykańskich książek popularnonaukowych. No i z plusów to mniej więcej tyle.