Złota szansa

Wkurza mnie to, że w literaturze dla kobiet ona zawsze jest biedna, bez rodziny i perspektyw, a on to istny książę z bajki: dobrze urodzony i obrzydliwie bogaty. Z manierami zazwyczaj u panów krucho, ale poza tym cud, miód i orzeszki. I to właściwie jedyna rzecz, do której się przyczepię w przypadku tej książki. „Złota szansa” to to, co lubię najbardziej. Uwielbiam rodzinne tajemnice, brudy zamiatane latami pod dywan i pobłażliwe uśmieszki skierowane do ludzi, którym chciałoby się przy niedzielnym obiedzie wbić widelec w oko. Samo życie. Nie ma idealnych rodzin, a Castletonom i Lightfootom już na pewno do takich daleko. Odgradzają się od zwykłych śmiertelników murem zbudowanym ze swoich pieniędzy i pozorów. Fałszywymi uśmiechami maskują prawdziwe emocje. Bawią się w podchody zamiast grać w otwarte karty. Boją się nieprzyjemnej prawdy jak diabeł święconej wody. Gdy dzieje się coś kłopotliwego, wolą odwrócić głowę niż reagować i brudzić sobie ręce. Zdawać by się mogło, że nic nie jest w stanie uzdrowić chorych relacji tych rodzin. Ale może jednak jest jakaś szansa. Sama historia może nie jest szalenie oryginalna, ale autorce udało się stworzyć bardzo przekonujących bohaterów. Zarówno Phili jak i Nick są postaciami, z którymi łatwo można się utożsamić. Oboje przeżywali swoje wzloty i upadki. Oboje też robili rzeczy, które nie napawają dumą. Nie mają kryształowych charakterów i wcale nie udają, że jest inaczej. Choć ich relacje są nieco dziwaczne i istnieje prawdopodobieństwo, że wyrządzą sobie krzywdę, trudno im nie kibicować. Myślałam, że to będzie kolejny mdły romansik, ale spotkało mnie miłe zaskoczenie. „Złota szansa” to jedna z tych książek, które trudno odłożyć. Dlaczego Nick rozwiódł się z żoną? Czy to było jego dziecko? Reed naprawdę miał romans z synową? Czy Burke świadomie ignorował fakt, że ma nieślubną córkę? Jak pani Castleton znosiła skoki w bok swojego męża? No i wreszcie jak postąpi Phili i czy Nickowi chodzi tylko o udziały? Istna telenowela, ale wciąga niesamowicie.