Złota brama

O znanych mi miejscach czytam z większym sentymentem, bo zawsze lekturze towarzyszą bardziej intensywne emocje i obrazy. Czuję wtedy, jakbym wraz z bohaterami spacerowała znanymi mi uliczkami, nawet jeśli dzieli nas 1500 lat, jak w przypadku „Złotej bramy”, przepięknej i klimatycznej książki Sary Weber. Już gdy przeczytałam opis powieści, obiecujący niesamowitą i zmysłową podróż do czasów świetności Bizancjum za panowania cesarza Justyniana, moje serce zabiło trochę szybciej. Bo podczas wojaży kamperem po Turcji pokochałam wschodni klimat, a do Stambułu wracałam wielokrotnie. Spacerując po pałacowych ogrodach czy podziwiając majestat Hagii Sophii, zastanawiałam się, jak to miasto tętniło życiem setki lat temu. I ta powieść spełniła swe obietnice - porwała mnie emocjami, zapachami Orientu i ówczesnymi realiami tak bardzo, że z przyjemnością wzięłam ją pod patronackie skrzydła. Historię poznajemy z perspektywy Bereniki, która jako mała dziewczynka w dramatycznych okolicznościach opuszcza rodzinną wieś oraz dotkniętą potworną biedą rodzinę i trafia do stolicy. Przejście przez tytułową Złotą Bramę to dla niej dosłownie wejście do innego świata. Dzięki żołnierzowi o imieniu Leo dziewczynka unika tragicznego losu niewolnicy i trafia pod opiekuńcze skrzydła jego matki do cesarskich kuchni. I tę część, w której dominuje kuchenny świat pełen zapachów, gwaru, pełnego brzucha i pozornego bezpieczeństwa, czytałam jak urzeczona. Dla Bereniki staje się on niczym raj. Jednak im jest starsza, tym więcej dostrzega i tym większa rysa pojawia się na tym pięknym obrazie. Pałacowe mury skrywają intrygi i brak lojalności, a ulice miasta okrucieństwo wobec pędzonych, półnagich niewolników. Dziewczyna ma świadomość, jak niewiele brakowało, by była jedną z nich. Zwłaszcza, gdy w końcu odkrywa wstrząsającą i łamiącą serce prawdę o tym, co stało się z jej ojcem i dlaczego znalazła się w Konstantynopolu. Z czasem Berenika staje się jedną z zaufanych osób cesarzowej Teodory i poznaje pierwszą miłość. W cesarstwie dochodzi jednak do krwawych zamieszek, które ostatecznie zdemaskują zdrajców i ujawnią tych naprawdę lojalnych. Czy uda jej się przetrwać chaos u szczytu władzy i we własnym sercu? Podnieść się po ogromnej krzywdzie? I jak daleko sięga jej własna lojalność? Autorka umiejętnie wplata życie dziewczyny w wielką historię, a śledzenie politycznych bitew nie bezpośrednio, lecz z relacji innych, okazało się ciekawym zabiegiem, dodającym powieści autentyczności. To piękna opowieść o przetrwaniu i poświęceniu. O kobiecie, której ślepy traf pozwala wydostać się ze skrajnej biedy i przetrwać, która czasem musi postępować wbrew sobie, ale zawsze ma nadzieję, że przyjdzie jej doświadczyć szczęścia. Jeśli chcielibyście pospacerować zalanymi słońcem uliczkami, ale i mrocznymi zaułkami dawnego Konstantynopola, zapraszam Was na tę pełną emocji, smaków i zapachów literacką podróż w czasie. Gwarantuję Wam, że ta historia Was pochłonie, a po przewróceniu ostatniej strony zostaniecie z poczuciem czytelniczego zachwytu!