Złodziej pocałunków

„Złodziej pocałunków” okazał się być wyśmienitym romansem osadzonym poniekąd w środowisku mafijnym ( choć główny bohater, to nie żaden mafioso, a pełnoprawny senator ). To, co wybitnie mi się spodobało, to bardzo barwna i ciekawa konstrukcja bohaterów. Przy czym, co rzadkie, owa „pełność” kreacji tyczy się zarówno postaci głównych jak i drugoplanowych. Bardzo spodobał mi się również sposób pokazania głównej bohaterki. Choć dziewczyna ma dopiero 19 lat i miałaby wszelkie prawo do tego, by być po prostu rozwydrzoną pannicą, okazuje się kimś kogo zdecydowanie można by polubić i z łatwością wczuć w jej sytuację. Owszem , czasem głupiutko myśli i się zachowuje, ale też ma to uzasadnienie we wspomnianym wcześniej wieku. Nie ma co wymagać od 19-to latki cudów. Starała się jak umiała , żeby jak najlepiej poradzić sobie z dotykającymi ją problemami i wychodziło jej to raz lepiej , raz gorzej. Dodatkowym i niewątpliwym bonusem jest tu również mój ukochany wątek zazdrości, który zawsze chętnie widzę przy okazji historii miłosnych, bo jak to mówi piosenka „ Nie ma miłości bez zazdrości”. Historia została poprowadzona tak, że zainteresowanie czytelnika pozostaje na stałym, wysokim poziomie – od początku, do samego końca. Udało się tu również uniknąć szablonowości. Ja przynajmniej przez całą lekturę nie miałam pojęcia, co mnie czeka na kolejnej stronie i jakim jeszcze zawirowaniem autorka mnie zaskoczy. Cieszy mnie również to, że nie jest to wszystko przelukrowane, szkicowe i skrajnie naiwne. Mamy tu pod dostatkiem tła i uzasadnień dla rozgrywających się wydarzeń, oraz pełen wachlarz wszelkich odmian „dram” które znacząco ubarwiają i napędzają całą historię. Książka naprawdę mnie zachwyciła o czym świadczy prędkość z jaką została przeze mnie pochłonięta. Serdecznie polecam jako niezobowiązującą i wciągającą lekturę.