Złodziej. Nie szukaj mnie

Dobrze jest poznać Joannę Mazur, bo to pisarka, która szuka inspiracji dla swych kryminałów w realnym, mrocznym świecie zbrodni. Niczym reporterka śledcza wsadza nos w nie swoje sprawy, dopytuje, współpracując z policją wychodzi przed szereg, często samowolnie nawiązując kontakty w przestępczym światku. Nic dziwnego, że czasem sama staje się podejrzaną, niewygodnym świadkiem, zawalidrogą dla policyjnych działań. I nie, nie piszę o Joannie Opiat-Bojsrskiej, lecz o jej bohaterce. Chociaż, biorąc pod uwagę autentyczność i wiarygodność opowieści, zaczynam mieć podejrzenia i wątpliwości co do sensu tego podziału. Późno dowiadujemy się kto jest tytułowym "Złodziejem", któremu poświęcony jest nowy cykl Bojarskiej. Przez cały pierwszy tom lawirujemy między postaciami, którym można nadać to miano. Może to każdy z łódzkich złodziei samochodów, może ten, który ukradł tira pełnego telewizorów, może sama właścicielka firmy. A może w życiu Joanny jest pewna tajemna luka, która ma większe znaczenie niż pisanie samej książki, zatytułowanej nomen omen Złodziej. Trzeba przebiec przez całe "Nie szukaj mnie", by wykluczyć pewne podejrzenia. Albo zbić je w jedno monstrum o wielu złodziejskich twarzach. Bohaterka książki to kobieta silna, bezczelna i wytrwała. Czasem upada, czasem pozwala sobie na słabość, czasem oddaje pałeczkę dwóm świetnie nakreślonym policjantom. Zresztą, oni też mają bardzo ludzkie twarze, czasem przyjazne, czasem kipiące złością, czasem nawet poddające w wątpliwość zaufanie, jakim darzy ich Joanna. Prócz intensywnych działań śledczych, autorka głęboko wnika także w świat powiązań zawodowych i rodzinnych. To, jak precyzuje zależności w ostatnim rozdziale zaskakuje i wymaga sporej uwagi, bo tyle węzłów spinających łódzkich bohaterów, nie spodziewa się nikt. Rozpoczął się cykl poszukiwań - ludzi i odpowiedzi. Trafiliśmy do Łodzi pełnej gwałtu i oszustwa, dostaliśmy tam także współpracę, lojalność i rozchwiane uczucia. Jak wynika z zakończenia tej intensywnej opowieści, kolejne kroki skierujemy do Wrocławia. I o ile do połowy książki zastanawiałam się, czy nie mam do czynienia z dość schematycznym, przewidywalnym kryminałem, o tyle po zagmatwanej i niezwykle energicznej końcówce już wiem, że po kolejnyne spotkanie z Panią Mazur sięgnę natychmiast po publikacji. Bo Joanną jest bohaterka, autorka i każdy czytelnik, który zrozumie jej motywacje. Polecam, czyta się szybko i bez zbędnych dłużyzn, kubicuje pisarce z całych sił, a zamykające tom pytania o winę, prawdę i szczerość aż krzyczą o poszukiwanie odpowiedzi w ciągu dalszym. Który nastąpi. Katarzyna dziękuję za książkę Wydawnictwu EmpikGo