Złe wszechświaty

Jak bliska jest mi ta książka. Kilkadziesiąt krótkich poematów prozą trafiających w punkt. Wiele z wypowiedzianych tu prawd mogę potwierdzić. Sytuacja egzystencjalna człowieka wrzuconego w beznadziejny świat nabrzmiewa w mrocznym klimacie białoczarnych zdjęć autora, które towarzyszą tekstom dopełniając je. Tak właśnie jest. Poglądy autora bezwiednie zbliżają się do filozofii egzystencjalizmu czy starożytnego gnostycyzmu, lecz są wyrazem własnej świadomości, która opiera się na indywidualnym przeżyciu i refleksjach nad nim. Ich rezultaty są mroczne, ale zaskakująco prawdziwe. Porażająca, ale też wyzwalająca proza dla absolutnych outsiderów.