Zimny płomień

Proza esencjonalna w niemalże zmysłowym i eterycznym wydaniu. Subtelna, a jednocześnie bardzo intymna, piękna literacko i wysublimowana językowo. Mishima zachwyca swoim dogłębnym i bardzo wyrazistym uczuciowo smakiem. W delikatnie zawoalowanym stylu dotyka naszych najgłębszych pragnień i niespełnionych emocji, prowadząc z wdziękiem godnym baletnicy przez nieprzeniknione i nieodgadnione pragnienia. Opowiada z ogromną emfazą o naszych namiętnościach, o niezrealizowanych marzeniach, o bolesnej i jakże dotkliwej stracie, o niesprawiedliwej śmierci i umiejętności pogodzenia się z tym, co nieuniknione. Fascynacja autora umieraniem i związanym z nim rytualnym seppuku oddana została w jednym z opowiadań z największą tkliwością i doniosłością. Dla nas Europejczyków, kultura i tradycja azjatycka szczególnie dotycząca kwestii samobójstwa, zawsze będzie czymś niezrozumiałym i mocno szokującym, dlatego nie jesteśmy w stanie tak do końca pojąć istoty i sensu tego, jakże tragicznego wyboru. Proza Mishimy jest pozazmysłowa, ponadczasowa a jednocześnie urzekająca swoją prostotą, poruszająca tradycyjne japońskie wartości i mocno je akcentująca. Mamy tu precyzyjny i chłodny ton wypowiedzi, zarazem ubrany w piękne metafory i głębię uczuć. Bohaterowie i ich decyzje uderzają w nas swoją wyjątkową efemerycznością, by odkryć przed nami prawdę o nas samych. Serdecznie polecam