Zimne światło gwiazd

Nie jestem w stanie zrozumieć, a przede wszystkim zaakceptować konwencji, którą zaproponował nam autor. Mogę tylko powiedzieć, że jest to pomysł nietaktowny, jak chamskie dowcipy o Żydach, którzy w wagonach mają się różnić od piasku tylko tym, że piasku nie można rozładować widłami. Gdyby ofiary bolszewizmu mogły mówić, mogły krzyczeć, to co by opowiedziały autorowi? Może jakąś własną, zupełnie inną historię? A gdyby jakiś Niemiec napisał podobną książkę, tylko zamiast towarzyszy radzieckich byliby tam bohaterami dzielni chłopcy z Hitlerjugend, to czy to by przeszło równie łatwo, jak opowiadanie tu w tej książce o miłych bolszewikach? A warto dodać, że gdyby zsumować wszystkie ofiary marksizmu na świecie, marksizmu we wszystkich odmianach, to ofiar ludzkich byłoby więcej niż tych zamordowanych przez hitlerowców. Bo marksizm nie może się udać, marksizm to cywilizacja śmierci. Także w tej wersji frankfurckiej, wtrynianej nam przemocą przez Związek Socjalistycznych Republik Europejskich, niesłusznie zwany Unią Europejską.