Zima w Nałęczowie

„Zima w Nałęczowie” małymi kroczkami, wprowadziła mnie w klimat książek z zimową aurą i świętami w tle. Jej akcja rozpoczyna się bowiem jesienią, a żegnamy się z bohaterami powieści w bożonarodzeniowej scenerii. Autorka w swojej najnowszej powieści zaprasza czytelników do wyjątkowo urokliwego miasteczka uzdrowiskowego, położonego między Kazimierzem Dolnym a Lublinem, do Nałęczowa. W tym tomie poznajemy jesienno – zimową odsłonę tej miejscowości, a w planach autorki jest pokazanie czytelnikom niepowtarzalnego uroku tego miejsca w całorocznym cyklu zmieniających się pór roku. Ale to nie jedyne oblicze Nałęczowa ukazane przez autorkę. Aneta Krasińska, w drugim planie czasowym powieści, przenosi czytelników do lat trzydziestych ubiegłego wieku, ale w istniejące do dziś miejsca - do willi i pensjonatów, pijalni wody, parków, prowadzi nas również ścieżkami spacerowymi, którymi i dziś przechadzają się turyści. Opowieść o współczesnych bohaterach, i ta sprzed prawie wieku, splatają się ze sobą, połączone są nie tylko autentycznymi miejscami akcji, ale również tajemniczą broszką w kształcie pawia. Początek powieści wydawać się może nieco banalny. Młoda kobieta, z problemami w życiu osobistym, szuka wytchnienia w małym miasteczku turystycznym. Jednak zapewniam, że z każdą stroną powieści bardzo ona zyskuje, wzbogacona zostaje o nowe wątki, ciekawych bohaterów, bardzo interesującą historię z przeszłości. Jednak, moim zdaniem, wyjątkowej wartości tej powieści dodaje sam Nałęczów – jego współczesny, turystyczny klimat, jak również ten sprzed prawie stu lat, gdzie toczyło się bogate życie towarzyskie i gdzie z zabiegów wzmacniających zdrowie korzystała ówczesna elita. Lidia, główna bohaterka powieści, miała chyba w życiu wszystko, o czym zamarzyć może młoda kobieta – przystojnego narzeczonego, luksusowe (choć kupione na kredyt) mieszkanie na warszawskim Wilanowie, oraz dobrze płatną pracę w firmie zajmującej się handlem farmaceutykami. Kiedy jednak, przypadkowo odkrywa, że jej życiowy partner jest wobec niej nielojalny, jej stabilny świat ulega zachwianiu. Aby dać sobie czas na przemyślenia i zaplanowanie życia od nowa, korzysta z propozycji przyjaciółki Beaty i wyjeżdża do Nałęczowa. Dom, w którym zatrzymuje się Lidia, znacząco odbiega standardem od jej warszawskiego apartamentu. Jest to stara drewniana nieruchomość, od dawna nie remontowana, którą Beata otrzymała w spadku po zmarłej ciotce. Aby bezpiecznie w nim funkcjonować, nawet przez krótki czas, konieczne jest dokonanie kilku napraw. Z pomocą Lidce w usunięciu usterek przychodzi tutejsza „złota rączka” - Mateusz. Lidce bardzo przypadł do gustu klimatyczny Nałęczów, dlatego decyzję o powrocie do Warszawy i do pracy w korporacji odkłada na dalszy czas. Co rusz prosi przełożoną o możliwość wykorzystania zaległego urlopu, by jeszcze trochę nasycić się spokojem tego miejsca. W międzyczasie, w domu przyjaciółki, Lidka znajduje tajemniczą broszkę w kształcie pawia. Chcąc odnaleźć ślad po właścicielu tego jubilerskiego cacka, lub choć po części poznać historię tej wyjątkowej biżuterii, w tutejszej bibliotece przegląda ona miejscową prasę wydawaną przed laty. W archiwalnych gazetach, nie tylko udaje się jej odnaleźć informację o właścicielu broszki, którym okazał się być nałęczowski kuracjusz – młody pisarz Jeremi Kuligowski (w drugim planie czasowym wyjątkowo pięknie opisaną mamy historię jego uczuciowych perypetii). Dzięki dostępnej w bibliotece prasie, Lidia poznaje również barwny świat ówczesnych elit, jak również klimat organizowanych przed laty w Nałęczowie spotkań towarzyskich i kulturalnych. Pobyt Lidki w Nałęczowie przedłużył się aż do Świąt Bożego Narodzenia. W czyim towarzystwie spędzi ona Wigilię i świąteczny czas? Czy jesienno – zimowy okres spędzony w uzdrowiskowym miasteczku wystarczył jej do podjęcia decyzji odnośnie swojej dalszej przyszłości? „Zima w Nałęczowie” nie jest powieścią świąteczną, chociaż jej finałowe sceny odbywają się w bożonarodzeniowej atmosferze. Jednak, tak naprawdę, cała fabuła książki jest wyjątkowo ciepła, przyjemna w odbiorze, z pozytywnym wydźwiękiem. Do takiej aury powieści z pewnością przyczynili się jej bohaterowie – uczynni, życzliwi, skorzy do pomocy. A może zadziałała tu także magia samego Nałęczowa? Jeżeli szukacie powieści na chłodne wieczory, ciepłej, słodko – gorzkiej, jak czekolada z nałęczowskiej Pijalni Czekolady E.Wedel – sięgnijcie proszę po „Zimę w Nałęczowie”. Ja już z niecierpliwością czekam na kolejny tom „Czterech pór roku”. „Zima w Nałęczowie” została wydana pod Patronatem Burmistrza Nałęczowa.