Zima Helikonii

Po krótkiej przerwie postanowiłem zakończyć cykl Helikonia. W związku z tym, że każda część jest odrębna dałem sobie trochę czasu. Cały cykl dobry, ale jak dla mnie trzecia część jest najlepsza. Plusy: - losy ludzi i narodów walczących o przetrwanie w coraz gorszych warunkach; - głównym bohaterem nie jest człowiek, tylko cały świat; - pomysł na wirus helokoidalny (gorączkę kości i tłustą śmierć),który dostosowuje tych co przeżyli do nowego klimatu; - wiele ciekawych refleksji na temat natury ludzkiej, rządzących nami uczuciami; - przedstawienie losów Ziemi przez okres kilku tysiącleci i zachodzących tam zmian; - pokazanie staczania się i degradacji ludzi na Avernusie w wyniku wielowiekowej izolacji; - pokazanie ogromu i rozmiaru wszechświata, jakie cuda i niespodzianki mogą na nas czekać; - czy kiedyś ludzkość odegra jakąś większą rolę w kosmosie, czy spotkamy inne inteligentne cywilizacje? - epilog, który przedstawia historię kilkuset lat czterech pór roku. Minus - nie do końca wyjaśnienie niektórych zjawisk, jak pauk i mamiki, ich zasadność funkcjonowania. Ogółem książka bardzo dobra.