Zima

Ach, ten Stasiuk! Znów mnie uwiódł, oczywiście - słowem. Na zbiór "Zima" składa się pięć krótkich opowiadań, które urzekają treścią, stylem i klimatem. Autor, niczym czarodziej, sprawia, że pozornie zwykły świat i przeciętni ludzie nabierają kolorytu. Bohaterowie stają się niezwykli dzięki sposobowi, w jaki ich opisano. Nawet nudna codzienność, oparta na powtarzalności, pod piórem Stasiuka staje się czymś fascynującym, przyciągającym uwagę i zapadającym w pamięć. Z Pawłem można spacerować po mieście i nie robiąc niczego szczególnego, z wielką frajdą obserwować rzeczywistość. Z Grześkiem kradnie się przewody, żeby sprzedać je w skupie złomu, z Heńkiem sprzedaje ciuchy z obwoźnego lumpeksu, zaś z Mietkiem szlaja się po okolicy, popija z kumplami i ubarwia opowieści o niemieckich turystach-myśliwych, których prowadziło się na polowanie... Bohaterowie wszystkich opowiadań nie są nikim szczególnym; można nawet powiedzieć, że to życiowi nieudacznicy, którzy jakoś, na swój sposób starają się związać koniec z końcem. Ich codzienność potrafi jednak zafascynować dzięki klimatowi, jaki stworzył autor. Wykreowany przez niego świat przywodzi na myśl prozę Marka Nowakowskiego i jego realizm peryferyjny. W ten właśnie nurt wpisują się utwory ze zbioru "Zima". Stasiuk jawi się tu jako znakomity obserwator rzeczywistości. W jego bohaterach odbija się świat prowincjonalnej Polski z okresu ustrojowych przemian. Przede wszystkim autor uwodzi jednak czytelnika magią słowa, lirycznymi, plastycznymi opisami, trafnymi porównaniami, dbałością o szczegóły. Dzięki temu lektura "Zimy" to prawdziwa uczta duchowa, oczywiście, dla tych, którzy cenią w literaturze nie tylko zawrotną akcję. Tutaj czas płynie niespiesznie, bo i bohaterowie nigdzie się nie spieszą, można więc delektować się słowem niczym wykwintnym smakołykiem. Polecam z czystym sumieniem, zwłaszcza audiobooka w interpretacji niezawodnego Jacka Kissa.