Zima

"Myślę sobie, że ta zima kiedyś musi minąć..."* Nie lubię zimy. Pomimo najszczerszych chęci nie potrafię dopatrzeć się w tej porze roku niczego fascynującego, może poza sporadycznymi wrażeniami estetycznymi - kontrastami krystalicznej bieli i czerni, czystością błękitu, wyostrzonym rysunkiem najdrobniejszych gałązek, pokrytych szadzią. Karl Ove Knausgård nie skupia się na zimowej estetyce, nie przywołuje pocztówkowych, zimowych obrazków. Zima jest dla niego porą oczekiwania na narodziny córki i pretekstem do snucia kolejnych opowieści o człowieku i świecie. Znów chwilami dotyka tematów zdawałoby się banalnych (np. o rurze),by gładko przejść do rozważań o ludzkiej kondycji, dobru i złu, istocie świata. Układ książki przypomina chronologicznie wcześniejszą "Jesień". Podzielona jest na miesiące (od grudnia do lutego),te zaś na krótkie rozdziały - eseje, odpowiadające poszczególnym zagadnieniom. Znów znajdziemy w niej pełne ciepła listy do nienarodzonej (a potem już nowo narodzonej) córki oraz klimatyczne ilustracje - obrazy Larsa Lerina. Nieco inaczej niż w "Jesieni", tak różnorodnej, pełnej skrajnie odmiennych tematów, tym razem autor bardziej zwraca się "do wewnątrz", w mniejszym zakresie opisuje świat, więcej mówi o ludziach, bliskości, relacjach. Tematy są nieco mniej kontrowersyjne, pisze Knausgård o rodzinie, znajomych, sięga do mitologii nordyckiej. Więcej tu wyciszenia, spokoju, nostalgii. Na pewno nie jest to książka dla każdego, jak zresztą cały cykl. Niektórych zafascynuje, innych znudzi. Mnie konwencja czterech książek, odpowiadających czterem porom roku, czytanych w dodatku zgodnie z kalendarzem, zaintrygowała. Teraz czekam na "Wiosnę". ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- * Wojciech Waglewski "Nim stanie się tak"