ziemie obiecane

Siłą tego debiutu jest naturalność pozbawiona wszelkich stylizacji językowych. Wojtek Pelc gorliwie odczytuje świat, przekazując wnioski w formie prozy poetyckiej o wielowątkowej strukturze. Płynną narrację cechuje obrazowość emocji, fragmentów sytuacji, migawek np. z dworców kolejowych. Autor konsekwentnie burzy stereotyp tej jedynej ziemi obiecanej. Tytuł tomu w liczbie mnogiej – ziemie obiecane sugeruje czytelnikowi potrzebę poszukiwania związków treści wierszy z konkretnymi miejscami, z prywatnymi czy społecznymi, geograficznymi uwarunkowaniami do których dążymy. Nie obserwujemy tutaj swoistej przynależności do wymarzonego miejsca, gdyż wraz z retrospekcją albo podróżą w głąb siebie, w pragnienia; wraz z podróżą w czasie i przestrzeni te miejsca się rozmnażają... (tylko) czy spełniają „obiecane”? Nie uzyskamy bezpośredniej odpowiedzi, ale raport z przeżyć, doświadczeń, które głównie oscylują wokół wiejskich klimatów. Tak jakby oderwanie się od tych stron mogło dać przepustkę do raju albo właśnie bezsprzecznie raj stanowiło. Te poszukiwania, to świadomy wybór podmiotu litycznego czy zdanie się na los? Czy te „ziemie obiecane” przesądzają o konieczności dokonywania wyboru? Czy stanowią istotę dobrobytu, ukojenia, może spełnioną miłość? – Sprawdźcie sami. Łucja Dudzińska