Ziemie. Historie odzyskiwania i utraty

Książkę przeczytałam niemal jednym tchem. I pewnie będę do niej wracać. Mieszkam od urodzenia na tych "ziemiach odzyskanych", które w większości nigdy nasze, czyli polskie nie były, a reszta dawno i krótko. I słuchałam opowieści o cudownej, choć biednej "centrali", skąd przybyła tu moja rodzina. Używałam poniemieckich sprzętów, znajdowałam ułamki ceramiki i krzywe łyżeczki w gruzach rodzinnego miasta. Wciąż są tu ślady dawnych mieszkańców wyłaniające się nie tylko z układu urbanistycznego, ale np. napisów nad dawnym sklepem... Dla mnie to była ziemia rodzinna, ale przecież wiedziałam, że dla moich rodziców nie. Dzisiaj nie mieszkam już na Dzikim Zachodzie czy oficjalnie - Ziemiach Odzyskanych. Mieszkam na Pomorzu Zachodnim. Lektura była powrotem do czasów dzieciństwa, młodości... Książka podobała mi się także dlatego, że autorka bez zacietrzewienia, bez podkładu polityki opisała sytuację, gdy na miejsce zasiedlone od wieków nagle przychodzą inni ludzie, o innych obyczajach, kulturze codziennego życia, naznaczeni w dodatku, bo przecież nie wszyscy tu dobrowolnie przyjechali. Ma także wymiar uniwersalny, bo takie przesiedlenia całych pokoleń nie są przecież ewenementem na świecie. Cenię autorkę za szereg celnych spostrzeżeń w tej mierze.