Zgon Oliwiera Becaille

Po raz kolejny przekonuję się, jakim geniuszem pióra był Zola. Zastanawiam się, jak bym żył, gdybym przypadkiem w liceum nie trafił na Germinal i nie poznał tego autora. Ech... szkoda mówić. Wspaniałe, poetyckie niemal opisy, dramaturgia, niebanalna fabuła to już znaki firmowe Zoli. Niestety w niektórych opowiadaniach kompletnie padło zakończenie, jakby pan Emil nie miał pomysłu, co dalej, albo na siłę szukał jakichś zwrotów akcji. Daję 8/10, z zastrzeżeniem, że jestem wielkim miłośnikiem Zoli od co najmniej 10 lat i z tego powodu pozwalam sobie być też jego (może już nie tak wielkim) krytykiem.