Zgłoba

Jeśli chodzi o najnowszą książkę Pani Katarzyny Puzyńskiej ja jestem zachwycona. Już od pierwszej strony czytało mi się ją świetnie, pomijając fakt że nie od dziś lubię się z piórem autorki, to tym razem czytało mi się jeszcze lepiej. Wygląda jak cegiełka, ale wchłania się po prostu błyskawicznie. Gdyby nie Synuś, na pewno zerwałabym dla niej noc. Ogromnie podobało mi się to nawiązanie do przeszłości, zupełnie nieoczywiste wątki, czy totalnie skomplikowani bohaterowie. To świetna historia, która zasługuje na najwyższą ocenę. W zasadzie mamy tutaj kilka linii czasowych, ale nie martwcie się, na pewno bez problemu się w nich połapiecie, ponieważ autorka stopniowo wprowadza nas do kolejnych wymyślonych przez siebie światów. Podobało mi się to, że tak wiele tam mroku, zwątpienia i zbrodni. Było także nawiązanie do guseł, tajemniczych miejsc czy czegoś metafizycznego. To książka o klątwie, która zbiera nowe żniwa. Zachwycająco skomplikowana, pełna łamigłówek i niepewności oraz bogata w totalnie odjechanych bohaterów. To zdecydowanie najlepszy tom tej serii. 9⭐️🤩. Potrzebowałam tego. Takiego powiewu świeżości jaki znalazłam w tej lekturze. Nie mam zielonego pojęcia jak mogłabym Wam przybliżyć opis tego co się tu wydarzyło. Jest tak wiele linii czasowych, bohaterów i wątków, że wydaje mi się to być niemożliwe. Nie będę więc tego robić tak jak robię to zazwyczaj, tym bardziej że starałam się Wam to nakreślić na stories. Po prostu powiem, że historia jest totalnie wyjątkowa. Opowiada na przykład o znanym nam Danielu, który pomaga pewnej kobiecie w śledztwie i niestety kończy się to dla niego wręcz tragicznie. Jest sporo o małomiasteczkowych bohaterach, dla których zbrodnia jest wręcz codziennością. Tajemnicze zaginięcia, trupy i bujna roślinność, która skrywa wiele tajemnic. Zbyt wiele.